Club jacqueline loon op zand escort markt

Telefoonnummers van adverteerders op Kinky worden altijd gratis getoond. Club Jacqueline, de gezelligste en sfeervolste Club van Brabant. Hier kunt u ontspannen in een beschaafde en discrete ambiance en genieten van een drankje aan de sfeervolle bar.

Hier bent u het middelpunt en daarom mag u bij ons altijd service van topniveau verwachten. Openingstijden Maandag gesloten Dinsdag gesloten Woensdag van Bekijk hier onze dames: Estefania 24cm Privé Ontvangst. Geen Faker Jason Privé Ontvangst.

En alles wat daar tussenin zi Laatst bekeken Club Jacqueline - dames welkom. Nieuwste Voice Ads Emily - Kom laat me je verwennen!! Misael latino top - Top horny and strong. Lola - Fetisjen en Deze beslissing is voor de leden van de Raad van het hoogste belang, aangezien het verdere verloop van hun carrière daarvan afhangt.

De onderscheidingen worden verdeeld onder partijactivisten en de plechtigheid wordt besloten met een overdadig banket. Voor degenen die de werkelijke arbeid verricht hebben blijft er weinig over. Het belangrijkste is dat de partijsecretaris de kompels zal bedanken en zal zeggen, dat er harder en efficiënter gewerkt moet worden, omdat er anders niets te verdelen valt. Hij zal eraan toevoegen, dat corruptie en flessentrekkerij bestreden moeten worden, dat men zich moet bekommeren om de zuiverheid van het socialisme, dat elke ton kolen een grote klap is voor het westerse imperialisme en tevens een stap vooruit bij de opbouw van een socialistisch Polen, dat aan de zijde van de Sovjet-Unie voort marcheert.

Erkenning van vrije vakbonden onafhankelijk van de partij en de bedrijfsdirectie, op basis van de door de Poolse Volksrepubliek geratificeerde conventie nr. Garantie op het recht tot staken evenals bescherming van stakers en van hen die zich solidair hebben verklaard of steun hebben verleend. Nakoming van de grondwet van de Volksrepubliek Polen die vrijheid van meningsuiting en drukpers garandeert.

Waaruit volgt dat ook de onafhankelijke tijdschriften niet onderdrukt worden. Toegang van vertegenwoordigers van alle geloofsovertuigingen tot de massamedia. Indiensttreding op de laatst vervulde arbeidsplaats van iedereen die wegens de verdediging van de rechten van arbeiders ontslagen werd, vooral de deelnemers aan stakingen tussen en , en rehabilitatie van studenten die wegens hun opvattingen aan de universiteiten werden geschorst. Stopzetting van vervolgingen wegens overtuigingen.

Publicatie in de massamedia van informatie over de stichting van overkoepelende stakingscomités en openbaarmaking van hun resultaten. Concrete stappen met het doel het land uit zijn crisistoestand te halen door volledige openbaarmaking van informatie over de maatschappelijk-economische toestand en het mogelijk maken van discussies over een hervormingsprogramma voor alle maatschappelijke lagen op alle niveaus.

Betaling van loon aan alle arbeiders, die aan de staking deelnemen, over de periode die de staking duurt en vakantiegeld uit het fonds van de centrale vakbondsraad.

Veiligstelling van een betere voorziening van de markt met levensmiddelen en de garantie dat alleen overschotten worden geëxporteerd. Invoering van een bonsysteem voor vlees en vleesproducten tot de toestand op de markt normaal is. Afschaffing van het vrije prijssysteem op eerste levensbehoeften en sluiting van winkels waar goederen alleen gekocht kunnen worden met westerse valuta. Invoering van regels voor de benoeming van leidinggevend kader op grond van hun kwaliteit en niet op basis van hun lidmaatschap van de partij.

Afschaffing van privileges voor het leger, de veiligheidsdienst en het partijapparaat door gelijkstelling van gezinstoeslagen en afschaffing van de verkoop van goederen in speciale winkels. Verlaging van de pensioengerechtigde leeftijd van vrouwen tot 50 en voor mannen tot 55 jaar en verlaging van het maximaal aantal jaren dat in Polen gewerkt moet worden van 30 jaar voor vrouwen en 35 jaar voor mannen, ongeacht leeftijd.

Opheffing van de verschillen tussen de twee pensioensystemen door ze aan te passen aan het gunstigste systeem. Verbetering van de gezondheidszorg en garanties voor een volledige medische zorg voor de werkende bevolking. Garantie van een toereikende capaciteit van crèches en scholen waar kinderen ook buiten schooluren kunnen worden opgevangen voor de kinderen van werkende vrouwen. Invoering van vrije zaterdagen voor arbeiders in ploegendiensten en continudiensten.

Als een vrije zaterdag niet mogelijk is compensatie met meer vakantie of andere vrije dagen. De dictators van Polen beweren dat ze zich tegen een voor genomen staatsgreep van Solidarnosc te weer moeten stellen. In werkelijkheid lijkt het eerder omgekeerd geweest te zijn: Hoe Solidarnosc vanuit de basis steeds meer economische macht bevocht schetst Zbigniew Kowalewski in een gesprek dat Michael Siegert eind januari in Wenen met hem had.

Solidarnosc in Lodz was, geloof ik, het meest succesvol met de controle op de autoriteiten wat betreft de levensmiddelendistributie, nietwaar? In Lodz hebben wij een maatschappelijke controle over de verdeling van de voedingsmiddelen voor elkaar gekregen. Solidarnosc heeft dat al lang van de regering geëist; maar die ging daarmee niet akkoord; ze zei, dat wie de controle over de levensmiddelendistributie in het land heeft, die heeft ook de macht.

Maar in onze streek is het gelukt; vanaf oktober hebben wij na een lange strijd van de districtsautoriteiten een volmacht gekregen om in naam van deze autoriteiten de controle uit te oefenen. De volmacht ging erg ver; we konden praktisch alles controleren, behalve de reservedepots van de staat, hoewel we daarover in de praktijk ook op de hoogte waren.

Een ander werkterrein was de controle over het distributiesysteem met de bonnen. Op dit terrein was de situatie chaotisch: Willekeurig heeft men enkele groepen die met de autoriteiten verbonden waren, meer levensmiddelenbonnen gegeven dan hun toekwam. Het partijapparaat, de militie, de veiligheidsdienst.

Een andere oorzaak voor de chaos was, dat de levensmiddelenbonnen, wanneer ze in de winkel werden afgegeven, niet werden vernietigd, maar weer in omloop werden gebracht. Daarop was geen controle.

We hebben geëist dat de bonnen die tot dan toe in Warschau gemaakt werden in Lodz gedrukt zouden worden. We hebben dat na vrij lange strijd bereikt; daarom kon Solidarnosc de levensmiddelenbonnen voor november en december zelf laten drukken onder controle van ons regionaal bestuur en de districtsoverheid.

Voor het eerst werd precies het benodigde aantal bonnen gedrukt, We hebben ook de verdeling van de bonnen gecontroleerd, evenals hun vernietiging naderhand in de winkels. Door deze controle is de levensmiddelenvoorziening in de hele streek iets beter geworden, maar die bleef toch nog wel slecht.

Misschien een beetje, maar het was belangrijker dat je, als je in de rij stond, er zeker van kon zijn iets te krijgen — daarvoor was zelfs dat niet zeker. Het kwam wel voor dat mensen drie dagen voor een slagerij stonden en op de bonnen niets konden krijgen! Onder de bevolking deden geruchten de ronde dat er veel werd achtergehouden. Wat weet u daarvan?

We hadden precieze informatie over de reserves in de staatsdepots; we konden zelfs de districtsautoriteiten informatie verschaffen; ze zeiden steeds dat ze niet wisten wat er in die depots lag. Toen wij de controle op de distributie overnamen, deden we een sensationele ontdekking; we stelden vast dat vrij grote hoeveelheden vlees uit de slachterijen afgevoerd werden; de autoriteiten kregen een geheime richtlijn — van wie was niet bekend — die inhield dat flinke hoeveelheden vlees werden weggebracht — met onbekende bestemming.

Nadat Solidarnosc de controle had overgenomen hielden die transporten op en daardoor was er meer vlees beschikbaar. We koesterden de verdenking, dat die geheime transporten aan het leger werden geleverd. Het bewijs hebben we niet meer kunnen leveren. Hoe zou zich dat hebben afgespeeld? Het idee voor actieve stakingen is in onze streek ontstaan.

Deze actie ging van mij uit. We waren van plan vanaf 21 december in de hele regio Lodz actieve stakingen te houden. Productie en distributie zou door de stakingscomités in de bedrijven onder controle van de regionale leiding van Solidarnosc moeten worden overgenomen.

Daardoor zouden de producten aan de maatschappij ten goede zijn gekomen: We waren ook van plan het scala van producten te veranderen. We wilden bijvoorbeeld in de industrie spullen voor de landbouw produceren. Heel eenvoudige productiemiddelen zoals spijkers of kettingen, die op het platteland nodig zijn, werden bij ons niet gemaakt, om nog maar te zwijgen over ingewikkelder productiegerei.

Dat zou bovendien belangrijk geweest zijn omdat de uitwisseling tussen stad en platteland zo goed als verbroken was. Al lang hadden wij de autoriteiten op dit dreigende gevaar gewezen, maar het leek alsof die totaal geen belang stelden in een productie ten behoeve van de landbouw; ze hebben niets ondernomen.

Het idee van de actieve staking is nauw verbonden met het arbeiderszelfbestuur. De actieve staking zou beëindigd worden, zo gauw als zeker zou zijn dat de macht in de bedrijven van de stakingscomités op het arbeiderszelfbestuur arbeidersraden zou overgaan. Zoals wij die van plan waren nog niet, maar er waren aanzetten toe.

Voorbereidingen voor actieve stakingen werden de laatste weken voor de oorlogstoestand in bedrijven in het hele land getroffen. De tractorenfabriek in Ursus was ook al voor 14 december op een actieve staking ingesteld. Eén van de grote filialen van Huta Katowice in Pople was al vanaf 8 december voor de actieve staking paraat.

Net zo was het in andere grote bedrijven in het hele land. Ursus zou dus de tractoren direct aan de boeren hebben geleverd, buiten de landbouwkliek van de staat om? Ja, we wilden de tractoren rechtstreeks aan de boeren leveren, onder gezamenlijke controle van het bedrijf en Boeren-Solidarnosc. De verkiezingen voor de arbeidersraden waren al sinds januari aan de gang. In die maand riep de leiding van Solidarnosc van Lodz op, zulke raden te kiezen, om daaraan het zelfbestuur te kunnen overdragen.

Dit initiatief is naar andere delen van het land overgeslagen. Volgens een niet helemaal volledig overzicht bestonden al in juli raden in meer dan duizend bedrijven. In het najaar ontstonden regionale coördinatiecomités van de raden.

In november bestonden er zulke coördinatiecomités in 25 districten. In oktober kwam voor het eerst de landelijke federatie van het arbeiderszelfbestuur bijeen. De arbeidersraden moesten de voorwaarden voor de invoering van een echt zelfbestuur scheppen en, waar de krachtsverhouding in het bedrijf het mogelijk maakte, dat zelfbestuur ook tot werkelijkheid maken.

De arbeidersraden hebben zich er bijvoorbeeld voor ingezet dat de arbeiders de directeuren kunnen kiezen of afzetten. Directiefuncties zouden openbaar moeten worden uitgeschreven.

In Lodz hebben we met behulp van een wetenschappelijk instituut een procedure voor deze mededinging uitgewerkt, waarmee in Lodz en elders directeuren werkelijk zijn gekozen. Iedereen kon deelnemen en voor het eerst doken ook bekwame vakmensen op. Dat zou de manier geweest zijn om de nomenclatuur dus de bezetting van leidende functies door de partij af te schaffen.

Het gebeurde in honderden fabrieken. In de grote bedrijven was de tegenstand van de partijbureaucratie het sterkst. Een goed voorbeeld is de luchtvaartmaatschappij LOT. Daar liep het conflict er was zelfs een staking op een compromis uit; de kandidaat van de arbeidersraad werd weliswaar niet door het Ministerie van Verkeer erkend, maar tot plaatsvervangend directeur benoemd; ze hebben een zekere generaal Kowalski als directeur benoemd die overigens door de arbeidersraad ook voor de mededinging was uitgenodigd maar niet wilde deelnemen.

Bij de hoogovens Katowice heeft Solidarnosc zich vanwege een conflict tussen directie en arbeiders sterk gemaakt voor een stemming waarbij de arbeiders konden zeggen of de oude directeur moest aanblijven of dat men een nieuwe moest kiezen. De meerderheid van de arbeiders heeft zich daarbij voor een andere directeur uitgesproken.

Een groep onafhankelijke deskundigen werd er vanuit Lodz naar toe gestuurd, die een competitie voor de functie moest organiseren. Het kwam echter niet tot die competitie omdat bij de hoogoven Katowice nog geen arbeidersraad was gekozen.

Maar het was duidelijk dat het tot een confrontatie zou leiden. We wilden ons dienovereenkomstig voorbereiden en eerst een arbeidersraad kiezen. Toen kwam de militaire coup ertussen. Wij in Lodz hadden het model, dat het arbeiderszelfbestuur in stappen opgebouwd zou moeten worden, te beginnen in de bedrijven, opklimmend tot op het nationale niveau.

We hebben daarbij aangeknoopt aan het idee van professor Oskar Lange uit ; die heeft destijds voorgesteld in de Sejm het Poolse parlement een tweede kamer in te stellen, een economische kamer of zelfbestuurkamer. Haar leden zouden in democratische verkiezingen door de arbeiders, boeren en neringdoenden moeten worden gekozen en zou de economische beslissingen moeten nemen, met inbegrip van de planning. Op het Solidarnosc congres was er een conflict om het zelfbestuur; dat hing geloof ik, samen met de houding van de Solidarnosc leiding tegenover het Sejmbesluit over dit thema.

De regering heeft een wet over de staatsondernemingen voorgelegd, dat artikelen over het zelfbestuur bevatte. Solidarnosc en de arbeidersraden riepen de afgevaardigden op het vakbondsontwerp en niet dat van de regering te ondersteunen, resp. Bij de eerste zitting van het Solidarnosc congres in september werd op voorstel van Lodz besloten in het geval van een ongewijzigde aanname van het regeringsvoorstel tot een boycot van die wet op te roepen.

We hebben met deze beslissing een grote invloed op Sejm gehad; de wet werd in onze richting veranderd. Toch waren we niet tevreden. Het Solidarnosc presidium heeft met deze versie evenwel kort voor de stemming in de Sejm ingestemd.

We vonden dat het presidium daarmee op een te vergaand compromis was ingegaan. Destijds was er namelijk al een groep van meer dan afgevaardigden in de Sejm die in het geval van een stemming tot opstappen bereid waren: De harde kern van het afwijzingsfront waren de partijloze afgevaardigden en die van de katholieke en niet-communistische groepen. Maar zelfs onder de partijleden was de stemming oppositioneel, hoewel niet zo strijdbaar.

Op de tweede zitting van het Solidarnosc congres begin oktober werd het compromis scherp afgekeurd en werd het presidium ervoor bekritiseerd. Ik was een van de twee motie indieners. Er werd besloten een referendum over de omstreden punten van de wet te houden.

Eén van die vier punten was, dat de arbeiders in de gesocialiseerde bedrijven de directeuren zelf zouden mogen aanwijzen. Wat was er aan de hand met de door de regering voorgestelde wet op de noodtoestand; die hebben ze er in de Sejm toch de eerste keer niet doorgekregen? In een land waar het parlement de regering blindelings gehoorzaamt, is een openlijke oppositie, zelfs als die in de minderheid zou blijven, voor de regering een ernstig prestigeverlies.

Er was zelfs tegenstand onder de partijleden in de Sejm. Op 11 december moest een zitting van de Sejm plaatsvinden, waarbij de regering deze wet op de noodtoestand wilde presenteren. Ze lieten de zitting niet doorgaan. Ziet u mogelijke tegenstellingen tussen de arbeidersraad als zelfbestuurorgaan en de bedrijfsvakbondscommissie? De arbeidersraad moet immers min of meer ondernemersbelangen behartigen? Het arbeiderszelfbestuur is natuurlijk iets anders dan de vakbond, namelijk een soort collectieve werkgever.

De vakbond daarentegen behartigt de belangen van de werkenden in het bedrijf. We hebben conflicten tussen arbeidersraden en vakbond verwacht, dat is heel natuurlijk. Daarom hebben we er ook op gelet dat de arbeidersraden onafhankelijk van de vakbond waren. Solidarnosc bestuurders waren bij de verkiezingen voor arbeidersraden niet toegelaten, zodat er geen dubbelfuncties zouden zijn. In de ontwikkelingsfase van de arbeidersraden was het nog weer anders. Solidarnosc heeft zich als enige maatschappelijke kracht voor het arbeiderszelfbestuur ingezet; de zelfbestuurorganen ontstonden in nauwe samenwerking met Solidarnosc, de arbeidersraden bestonden in meerderheid uit leden van Solidarnosc maar er werden ook leden van de branchebonden gekozen, zelfs partijleden.

Kunt u voorbeelden vertellen van conflicten tussen deze beide vertegenwoordigingsorganen in het bedrijf? In aanzet kon je zulke conflicten al zien. Zo wilde bijvoorbeeld de arbeidersraad in een bedrijf rationaliseren; er zouden mensen ontslagen moeten worden. De vakbondscommissie kwam echter op voor het veilig stellen van de arbeidsplaatsen. We hebben in zulke gevallen geprobeerd in onderling overleg oplossingen te vinden. Een vraag aan u als socioloog. Ik heb gemerkt dat de Poolse arbeiders in het begin niet sterk geïnteresseerd waren in het zelfbestuur.

Was het niet een probleem van de ingenieurs, een idee van een middenlaag? Rulewski had nou juist tot op het laatst twijfels over het zelfbestuur en heeft dit idee nooit consequent ondersteund.

Het initiatief kwam hoofdzakelijk van arbeiders uit de grote bedrijven daar was de stemming erg strijdbaar en was het zelfbewustzijn het verst ontwikkeld. In Lodz was het zonder meer zo dat de druk voor invoering van het arbeiderszelfbestuur van de arbeiders kwam en niet van de intellectuelen. Zbigniew Kowalewski, in Lodz geboren, is als socioloog werkzaam hoewel hij voor etnoloog is opgeleid.

Hij is lid van het presidium van Solidarnosc in Lodz en opsteller van talrijke discussiebijdragen en artikelen in de pers van Solidarnosc. Op 10 december kwam hij op uitnodiging van de vakbond naar Parijs waar hij sindsdien in het coördinatiecomité werkzaam is. Tijdens de laatste maanden van — gedurende de periode die onmiddellijk vooraf ging aan de militaire machtsgreep van 13 december — was de ontwikkeling van de antibureaucratische revolutie hard op gang een kwalitatieve stap vooruit te maken in Polen.

Steeds meer belangrijke sectoren werden zich steeds meer bewust van het beslissende karakter dat de vraag van de economische en de politieke macht kreeg. Zoals in alle revoluties was de vraag van de macht de centrale vraag geworden. De Poolse arbeiders kwamen in beweging vanuit het verlangen daar voor eens en altijd een oplossing voor te vinden. Dat wordt duidelijk uit het artikel van Zbigniew Kowalewski, lid van het presidium van de regionale leiding van Solidarnosc in Lodz, die nu in Frankrijk woont.

De titels van de tussenkopjes zijn van Inprecor. Tijdens de 2e zitting van het Eerste Nationale Congres van Solidarnosc hadden de radicale stromingen die het arbeiderszelfbestuur steunden, na een lange strijd een succes geboekt.

Het congres verwierp het compromis, dat het Presidium van de Nationale Commissie van de bond K. Het congres vond echter, dat de strijd tegen die wetsvoorstellen van de baan was, ondanks dat die strijd had geleid tot een gedeeltelijke nederlaag van Solidarnosc, die voornamelijk het gevolg was van het door de K.

Op voorstel van de afgevaardigden van Lodz besloot men, dat de regeringsdecreten om beide wetten uit te voeren — deze waren immers in flagrante tegenspraak met de standpunten van de bond en de beweging voor zelfbeheer — onderworpen zouden moeten worden aan een referendum in de bedrijven.

Op deze basis zou de vakbond moeten vechten voor de wijziging van de door de Sejm aangenomen wetten. Bovendien sprak het congres zich duidelijk en vastbesloten uit voor de voortzetting van de strijd voor een werkelijk arbeiderszelfbeheer. De bond moest de arbeidersstrijd hoe dan ook steunen, zelfs als dat zou leiden tot wetsovertredingen. Nadat deze resolutie was aangenomen ging een deel van de activisten die voorstander waren van zelfbeheer zonder de afloop van het congres af te wachten, aan de slag met de voorbereidingen om de beweging voor zelfbeheer verder te ontwikkelen.

Dat betekende het intensiveren van haar activiteiten en het uitbouwen van de organisatie. Onder initiatief van Opper-Silezië richtten de afgevaardigden van 17 coördinerende regionale organen op 17 oktober, al 12 dagen na het congres, het Organiserende Comité op van een Nationale Federatie van Zelfbeheersraden KZ-KFS. Men mag echter niet vergeten, dat het regionale coördinerende comité van Gdansk pas na lang aarzelen toetrad tot de Federatie en dat het comité van Laag-Silezië Wroclaw weigerde toe te treden.

Daarom stelden deze laatsten zich dikwijls vijandig op tegen de radicale initiatieven van de Beweging voor Zelfbeheer. Omdat ze meer vertrouwen stelden in parlementaire democratie dan in de democratie van arbeidersraden, richtten ze zich liever tot het technische kader dan tot de arbeiders zelf.

Maar de arbeidersbasis van de bond gaf duidelijk de voorkeur aan radicale acties. Zoals de sociologe Jadwiga Staniszkis opmerkte, dreigde zich de kloof tussen deze basis en vele leiders te verdiepen, voor zover het een verschil in politieke visie betrof: Het is dus geen verrassing, dat de Solidarnosc leiding snel na de tweede zitting van het eerste congres toegaf. Zonder, strikt genomen, dubbelzinnig te zijn, was haar stellingname in ieder geval niet duidelijk.

De deskundigen bepleitten twee mogelijke tactieken: De deskundigengroep van de Nationale Kommissie KK stelde van haar kant een ontwerp op dat zich beperkte tot 4 vragen, wat getuigde van hun vastbeslotenheid de bestaande wetten niet al te zeer te betwisten. De deskundigengroep beweerde dat een aantal van de controversiële decreten m. Tenslotte nam de KK onder druk van haar radicale vleugel de resolutie aan, die als datum van het referendum de eerste week van december vaststelde.

Maar zij regelde noch de kwestie van de formulering van de vraagstelling, noch de wijze waarop de stemming moest worden georganiseerd. Deze datum bleek dus een fictie en kon dus niet in acht worden genomen. In dezelfde resolutie erkende de KK echter wel de noodzaak om coördinerende comités van zelfbeheersorganen op regionaal en nationaal niveau in te stellen, waarbij de vakbondsorganisaties verplicht werden te helpen bij het opzetten daarvan.

In werkelijkheid leek het, dat de overheid niet van plan was notie te nemen van de resolutie van het Solidarnosc congres die eiste dat in vrijwel alle ondernemingen de directeuren gekozen moesten worden door de arbeidersraden of raden die het personeel vertegenwoordigen. Het werd duidelijk, dat de autoriteiten het exclusieve recht van de staatsorganen wenste te handhaven om de directeuren te benoemen van de grootste bedrijven in het land, d.

Het was duidelijk, dat de strijd om de partij nomenclatuur te doorbreken pas was begonnen. Het schijnt ook op een geheime lijst te slaan van personen die door de partij als betrouwbaar worden geacht om dergelijke functies te kunnen bekleden.

Ze omvat de functies van ministers, topambtenaren, diplomaten, hoofdredacteuren van kranten, hoofden van wetenschappelijke instituten, voorzitters van provinciale en districtsraden, hoofdofficieren in leger en politie, bankdirecteuren, topfuncties in de officiële vakbonden, regionale leiders van jeugd- en veteranenorganisaties, museumdirecteuren, universiteitsrectoren, rechters, hoofden van radio en tv, commandanten van de brandweer e.

Ondanks eis 13 van de Overeenkomst van Gdansk in augustus is het nomenclatuur systeem vrijwel onaangetast gebleven, wat de uitvoering van de militaire ingreep op 13 december aanzienlijk vergemakkelijkte.

ANEKS, kwartalnik polityczny, nr. De meest strijdbare en bewuste sectoren van de Beweging voor Zelfbeheer weigerden evenwel in te binden. Ondanks de problemen bleef de strijd voor de verkiezing van de directeuren doorgaan. Een steeds groeiend aantal arbeidersraden ging over tot het kiezen van directeuren volgens de methode die uitgewerkt was door onafhankelijke deskundigen, leden van de afdeling Lodz van de Wetenschappelijke Bond voor Organisatie en Beheer.

De politiek van voldongen feiten bleef hier niet tot beperkt. De Wet op de Staatsondernemingen stelt duidelijk, dat het de directeur is die de fabriek leidt. De resolutie van het Solidarnosc congres stelde daartegenover, dat de bedrijven geleid moesten worden door de organen van zelfbeheer en dat het de taak van de directeur was hun besluiten uit te voeren.

Overal waar Solidarnosc en de arbeidersraad de krachtsverhouding gunstig vond, volgde men niet de wet maar de positie van Solidarnosc. Niettemin moeten we benadrukken, dat de arbeidersraden in de meeste gevallen nog geen zelfbeheerorganen waren, maar strijdorganen voor het zelfbeheer en de controle over de productie. In onze omstandigheden betekent deze arbeiderscontrole vóór alles een grondige kennis van het bedrijf en het vetorecht op de beslissingen van de bedrijfsleiding.

Los daarvan verklaarden de organen van zelfbeheer en de commissies van Solidarnosc in een groeiend aantal fabrieken uit naam van de arbeiders, dat ze een punt wilden zetten achter de afhankelijkheid van hun bedrijven van de Industriële Unies, die als tussenorganen van bureaucratisch management staan tussen de ministeries en de productie-eenheden.

Het parasitaire karakter van deze unies is overduidelijk. Deze unies worden gefinancierd uit de winsten van de haar ondergeschikte bedrijven en fungeren als een bureaucratische schakel tussen het betreffende ministerie machinebouw; chemie; mijnbouw; lichte industrie enz. In de bedrijven werden arbeiderscommissies ingesteld, die hun eigen plannen uitwerkten voor de instelling van democratische structuren tussen de fabrieken, gebaseerd op vrijheid van keuze, en om ontwerpstatuten voor het bedrijf voor te bereiden.

Tegelijkertijd begonnen de regionale en nationale organen van de Beweging voor het Zelfbeheer soortgelijke projectontwerpen uit te werken en te verbreiden die het mogelijk maakten opnieuw het initiatief te ontnemen aan het bureaucratische apparaat. De rol van de regionale coördinerende comités voor het zelfbeheer ging in het algemeen niet verder dan de organen van zelfbeheer in de fabrieken bij te staan in hun ontwikkeling en versterking.

Het stadium van sociale controle over de economie hadden ze nog niet bereikt, maar niettemin deed men al de eerste stappen in die richting. Dit was vooral zo in Opper-Silezië, waar de autoriteiten probeerden de kolenproductie te verhogen door de arbeiders om te kopen en de werkweek te verlengen. Tegen de achtergrond van een verdieping van de energiecrisis ontwikkelde het regionale coördinerende comité van de organen voor zelfbeheer een plan om de productie te verhogen dat gebaseerd was op geheel andere overwegingen.

De belangrijkste taak bleef toch om in zoveel mogelijk fabrieken organen voor zelfbeheer op te richten. De door de Sejm aangenomen wet stelde vast, dat 31 december de uiterste datum was tot wanneer in alle staatsbedrijven organen van zelfbeheer gevormd konden worden.

Waar dit niveau laag was, zouden de raden gemakkelijk ten prooi vallen aan de politieke afhankelijkheid van de bureaucratie. Om dit gevaar in te dammen zou de leiding van -Solidarnosc en van de regionale coördinerende comités van de Beweging voor het Zelfbeheer in ideologisch en organisatorisch opzicht al het mogelijke moeten doen. In deze strijd speelden de grote bedrijven een sleutelrol.

Hier kreeg het zelfbeheer de meeste steun van de arbeiders, maar in deze bedrijven was het ook vaak het moeilijkst te realiseren, omdat hier het functioneren van een directe arbeidersdemocratie veel ingewikkelder was. De wet stelde, dat de arbeidersraad direct gekozen moest worden. Maar deze opvatting kreeg te weinig steun binnen Solidarnosc en het werd niet door de Sejm aangenomen. Het gevolg was niet alleen dat het verkiezingsproces van de raad langer duurde, maar ook dat het ingewikkelder werd.

Dit probleem werd nog versterkt door een andere factor. Terwijl de idee om het zelfbeheer op te zetten vanuit de basis — uitgaande van ploegen, brigades en afdelingen — al sinds begin door verschillende activisten en theoretici werd verbreid [10] , wekte het weinig belangstelling bij de arbeiders.

In de grote bedrijven vergemakkelijkte dit allerminst de strijd tegen de verdeling tussen hand- en hoofdarbeiders, en dat maakte het weer moeilijker de interne relaties tussen de bedrijven te veranderen en het autoritaire systeem binnen het bedrijf op te ruimen. Niettemin stelden de radicale stromingen in de bond het referendum en de strijd voor de wetsverandering niet als de enige manier voor om het arbeiderszelfbeheer te bevorderen.

Begin augustus startte de regio Lodz een grote propagandakampanje rond de kwestie van de actieve staking, op grond van een door mij uitgewerkt plan. Daarin had de actieve staking een belangrijke plaats. Bovendien ontwikkelde Andrzej Slowik, de voorzitter van de regionale Solidarnosc, een model voor een tweede kamer van de Sejm en voor de departementale raden die de economische macht van de arbeiders moesten vertegenwoordigen.

Zo begon zich de strategie voor de strijd om de arbeidersmacht af te tekenen. Op 23 oktober werd de actieve staking door Solidarnosc aanvaard als een van de strijdmethoden van de bond. Een paar dagen eerder had de voorzitter van de Journalisten Bond, Stefan Bratkowski, in een brief aan het 5e Plenum van het Centrale Comité van de PVAP Poolse Verenigde Arbeiders Partij geschreven, dat de samenleving heel goed in staat was het machtsvertoon van de overheid te beantwoorden met een actieve algemene staking: Binnen een paar dagen leidt een algemene staking tot het opzetten van een spontaan netwerk van verbindingen, coördinatie en wederzijdse hulpcomités.

Paniek maakte zich meester van de autoriteiten. Andere partijleiders, waaronder Stefan Olszowski, secretaris van het Centrale Comité, legden soortgelijke verklaringen af. Er werd in gesteld, dat die brochure een scenario bevatte voor een machtsgreep door Solidarnosc, waartegen men zich koste wat kost moest verzetten. Ondanks haar eerdere besluit maakte de KK geen aanstalten om actieve stakingen voor te bereiden.

In kringen van de deskundigen werd zelfs een gezamenlijke aanval ingezet tegen deze tactiek. Tijdens een discussie op het Centrum voor Sociaal en Beroeps Onderzoek in Warschau brachten sommigen van hen naar voren: Dit was niet zo maar een geïsoleerde reactie onder de arbeiders. In november en begin december won de idee van de actieve staking snel aan populariteit in de vakbond, met name — maar niet uitsluitend — onder de arbeiders in de industriële bedrijven.

De arbeiders zagen deze methode als een doeltreffende, waarmee de samenleving de strijd kon aanbinden met de crisis en met de economische politiek van de bureaucratie, die tegengesteld was aan hun belangen. En het enige doeltreffende middel, waar we vandaag over beschikken om dat te bewerkstelligen, is de actieve staking. Dat is een actievorm, die ons in staat stelt controle uit te oefenen over het gehele proces, vanaf de productie in de fabriek tot daar waar het product op zijn bestemming komt.

Sommige regionale leidingen van Solidarnosc begonnen zich voor te bereiden op de actieve staking en speciale ploegen werden daartoe in het leven geroepen. Dat was niet alleen zo in Lodz, maar ook in Stalowa Wola en Warschau. Tijdens de patriottische demonstratie van 11 november riep de vice-voorzitter van Solidarnosc in Warschau, Seweryn Jaworski, de arbeiders op zich door middel van de actieve staking voor te bereiden op de controle van de bedrijven.

Op 6 december deed de voorzitter van Solidarnosc Lublin, Jan Bartczak, een soortgelijke oproep. Tegelijkertijd publiceerde de regionale leiding van Opper-Silezië het plan om een centrale op te richten van de vakbond die de goederen moest distribueren die tijdens actieve stakingen geproduceerd zouden worden. Grzegorz Palka, de verantwoordelijke voor de economische hervorming in het presidium van de KK, stelde een informele coördinator in Lodz aan om de voorbereidingen te treffen voor een actieve staking op nationaal niveau.

In feite bestond er al een bepaalde coördinatie op dit gebied tussen Lodz, Warschau en Stalowa Wola. Het ging hier om de zelfverdedigingmilities van Solidarnosc. We moeten ons niet alleen voorbereiden op de actieve staking maar ook voorbereidingen treffen voor onze zelfverdediging tegen aanvallen en provocaties van de autoriteiten.

Dit versterkte de verdenking dat hun doelwit was inlichtingen te vergaren met het oog op de aanval op de fabrieken. Op dat moment had de crisis al een openlijk revolutionair karakter. In november was de overheid duidelijk al afgestapt van de gedachte haar eigen economische hervorming een zeer verwaterde overigens in januari in te voeren.

Op 3 december schreef het presidium van de KK: Dit komt neer op het nietig verklaren van de hervorming en van de wetten op de onderneming en het zelfbeheer; wetten die al door de Sejm waren aangenomen. Hierdoor worden vele bedrijven bedreigd met faillissement of met ontslagen.

Behalve het Provizorium voorziet de overheid drastische prijsverhogingen, en eist ze van de samenleving betaling voor een hervorming die nog moet plaatsvinden. De bond zal geen prijsverhogingen accepteren zonder economische hervorming. Wij zullen de arbeiders verdedigen tegen de gevolgen van deze verhogingen - fabriekssluitingen, ontslagen en loonsverlagingen - met allle middelen waarin onze statuten voorzien en die in overeenstemming zijn met de wettelijk erkende doelstelling van de bond.

Door de beslissing van de overheid nam de ontevredenheid in de arbeidersklasse toe. De arbeiders hadden veel van de economische hervorming verwacht omdat zij beseften dat een hervorming onontbeerlijk was voor de bestrijding van de crisis. Zo groeide ook de vastbeslotenheid om zelf met eigen middelen het initiatief tot een hervorming te nemen. De nieuwe onderhandelingen tussen de KK en de regering hadden niets opgeleverd. Het werd eenieder duidelijk dat de autoriteiten er slechts op uit waren tijd te winnen.

Ze weigerden enige concessie te doen, noch over de toegang tot de media voor Solidarnosc, noch over de sociale controle over de distributie, de economische politiek of de prijshervorming. De samenleving begon zich bedreigd te voelen door de bureaucratie die in het geheim werkte aan een aanval op Solidarnosc en aan een wet die haar speciale volmachten verleende.

Naast de oproep tot actieve stakingen vond de eis van vrije verkiezingen van de plaatselijke overheden en de Sejm steeds meer gehoor. Onder de druk van de arbeiders kreeg de leiding van de bond in de gaten, dat een confrontatie onvermijdelijk was en dat het niet langer mogelijk was het vraagstuk van de macht uit de weg te gaan, die door de arbeidersklasse al op de dagorde was gezet.

Het was haar niet langer mogelijk deze druk te weerstaan. Zbigniew Bujak, de voorzitter van Solidarnosc in de regio Warschau, was een van de leiders die besefte dat een vastberaden strijd geboden was tegen de tactiek van de overheid inzake de economische hervormingen en de verkiezingen.

We zijn er zeker van dat dit de enige weg is die we kunnen kiezen. Als we verliezen, kan de situatie er moeilijk nog slechter op worden dan die al is, maar we zullen in ieder geval in een betere positie verkeren, dan als we toegeven. Andrzej Slowik had een soortgelijke analyse van de situatie. Na de massale bijeenkomsten in de 12 grootste fabrieken van Lodz, waarbij de arbeiders duidelijk hun steun betuigden aan de actieve staking en aan de formering van arbeiders zelfverdedigings wachten, vertelde hij mij op 9 december: We sloten toen een compromis, waarbij we de algemene staking afgelastten.

De huidige situatie is nu opnieuw in een revolutionaire fase gekomen. Als we nu niet dienovereenkomstig handelen, dan verraden we de arbeidersklasse die niet langer meer kan wachten. Zij weet immers, dat de autoriteiten de samenleving in een crisisstadium willen houden, al was het alleen maar om haar privileges te redden en haar eigen belangen te verdedigen.

Dat hebben de arbeiders van de fabrieken me vandaag zelf verteld. Ik beschouw dat als een mandaat en op deze basis moet ik naar Gdansk.

Er bestaat geen ander alternatief: In Lodz besloot men tot actie over te gaan om de bureaucratie haar economische macht te ontnemen en om een systeem van arbeiders zelfbeheer met revolutionaire middelen in te stellen. De eerste actieve staking in het land zou op 21 december in onze regio uitgeroepen worden, de arbeidersklasse zou de controle ter hand nemen over productie en distributie.

En tegelijk zouden er arbeiders zelfverdedigings wachten in de fabrieken worden ingesteld. Bovendien waren we begonnen de kwestie van de sociale prioriteiten en van een rationele energiedistributie voor de industrie te onderzoeken. De bond nam maatregelen om de controle over het energienet van de regio over te nemen. Dit was een belangrijk element bij de voorbereiding van een regionale actieve staking. De stemming van de arbeiders kwam tot uiting in het communiqué van 8 december van het Centrum voor Sociaal en Beroepsonderzoek te Lodz: Bij de vormen van confrontatie wordt het vaakst de actieve staking genoemd.

Binnen de regionale leiding van Solidarnosc was men ervan overtuigd, dat de oproep tot een algemene actieve staking geen steun zou vinden bij de meerderheid van de nationale leiding van de vakbond. Er werd besloten, dat, in geval Andrzej Slowik weerstand zou ontmoeten, hij de KK om groenlicht zou verzoeken voor een actieve staking in zijn eigen regio. Door de economische macht over te nemen, zouden de arbeiders de nodige krachten hebben kunnen verzamelen om het vraagstuk van de politieke macht op te lossen.

De groei van het arbeiderszelfbeheer met revolutionaire acties, zou de aanzet hebben gegeven tot de ontwikkeling van lokaal en territoriaal zelfbeheer en daarmee tot het losmaken van de energie van miljoenen mensen.

Dit zou tevens een hechte basis geven aan de eis voor vrije verkiezingen. Zou de krachtsverhouding gunstig genoeg blijken uit te vallen voor de oplossing van het probleem van de politieke macht, dan zou dat kunnen leiden tot een uitbreiding van de dubbele macht.

De nationale Kommissie KK gaat in overleg met de Nationale Federatie van Zelfbeheersraden KZ-KFS een integraal voorstel voorbereiden van wetsontwerpen en andere juridische regels inzake de economische hervorming. Het voorgestelde economische model zal dan via een referendum worden voorgelegd in de fabrieken om zo snel mogelijk de steun van de samenleving te verkrijgen.

Tijdens de algemene staking maakt de vakbond een begin met de invoering van de economische hervorming. Dit wordt centraal gecoördineerd door een Nationale Sociaaleconomische Raad, door de bond als voldongen feit in het leven geroepen.

De bond verklaart de staking voorbij, als de economie op alle niveaus in overeenstemming met de nieuwe beginselen begint te functioneren. De verwerkelijking van genoemde doelstellingen zal slechts mogelijk zijn als de bond toegang heeft tot de massamedia. De KK zal een actieve staking uitroepen bij radio en tv, de kranten, de grafische bedrijven en in het transport- en distributiewezen van de pers, zodat deze communicatiemiddelen ten dienste komen van de samenleving.

De nationale staking die is aangekondigd in het communiqué van 3 december van het Presidium van de KK, zal worden afgelast indien de autoriteiten van de Volksrepubliek Polen afzien van hun voornemen zichzelf speciale volmachten te verlenen. Los van wat er verder gebeurt, zal de KK haar inspanningen opvoeren om de hervorming te verwezenlijken, waarbij ze afziet van de tot nu toe gevoerde ondoeltreffende politiek van concessies en compromissen.

Alle onderhandelingen tussen de vakbond en de autoriteiten moeten van af nu rechtstreeks op de tv worden uitgezonden. Severyn Jaworski uit Warschau verklaarde zijn steun aan actieve stakingen als voortzetting van de algemene staking die de bond zou moeten uitroepen bij de uitroeping van de staat van beleg: Tijdens de sit-in stakingen moet direct worden begonnen met de organisatie van actieve stakingen. Hoewel die niet over speciaal materiaal kunnen beschikken, zullen we ze toch zeker nodig hebben.

Die kunnen een kracht vormen, waar de op confrontatie uit zijnde extreme groepen rekening mee moeten houden. Volgens haar moest de bond haar werkzaamheden richten op de strijd voor de komende provinciale- en gemeenteraadsverkiezingen [noot van de vertaler — Een referendum in juni maakte een eind aan de senaat, zodat de Sejm parlement sindsdien maar één kamer kent.

En het enige positieve gebaar dat het mogelijk maakt haar historische missie te volbrengen, is het uitschrijven van vervroegde verkiezingen. Maar daar kunnen we nauwelijks op rekenen. Daarom moeten we die verkiezingen zelf organiseren, zonder Sejm en autoriteiten. Onze bond heeft samen met iedereen en alle organisaties maar één aspiratie: De gematigde stroming kwam met een heel andere tactiek op de proppen.

Haar belangrijkste woordvoerder was Jan Rulewski, voorzitter van de regio Bydgoszcz. Volgens hem waren samenleving en overheid een confrontatiefase ingegaan, die zich verscherpt had sinds augustus Terwijl hij zich probeerde te beroepen op de arbeiders die steeds nadrukkelijker riepen om vrije en vervroegde verkiezingen voor de Sejm, verklaarde Jan Rulewski: Maar bij wijze van tactisch spelletje moet dit referendum niet alleen vragen bevatten over zelfbeheer.

Het moet ook laten zien, of de samenleving zich uit wil spreken voor een motie van vertrouwen in het bestaande systeem van vertegenwoordiging, in de Sejm, de regering en in het huidige systeem van machtsuitoefening in ons land.

Zou daarentegen het referendum een motie van wantrouwen in bestaande systeem opleveren, dan zou Solidarnosc op die basis een algemene staking moeten uitroepen.

De taak van deze regering zou liggen in het organiseren van vrije verkiezingen voor de Sejm en andere vertegenwoordigende organen, wat neerkomt op de instelling van soevereiniteit van het volk. De door de regio Bydgoszcz voorgestelde tactiek kende een aantal zwakke punten.

Allereerst ging ze niet uit van een analyse van de concrete politieke situatie in tegenstelling tot de benadering van de afgevaardigden van de regio Lodz. Volgens deze laatste was het uitgangspunt het bestaan van een direct revolutionaire situatie, van waaruit de activiteit van de bond bepaald moest worden.

Onduidelijk was hoe de macht uit handen van de bureaucratie gegrepen kon worden zonder dat het tot een directe confrontatie zou komen, zonder een kwalitatieve sprong in de ontwikkeling van een tegenmacht van de maatschappij zoals die belichaamd werd in Solidarnosc.

Een passieve staking, zelfs een algemene, zou dit probleem niet kunnen oplossen. De radicalere stromingen verwierpen weliswaar de parlementaire democratie niet, maar spraken zich uit ten gunste van een combinatie ervan met een echte radendemocratie.

Het gevoel van macht die uit de massabeweging voortkwam, was zo groot, dat zelfs de meest politiek bewusten slachtoffers waren van de illusie, dat deze macht volstond om het leger te neutraliseren en dat het probleem van de confrontatie nog niet aan de orde was.

Deze illusie zou Solidarnosc en de gehele massabeweging een paar uur later duur komen te staan. De KK nam geen enkele van de voorgestelde tactieken aan. Het bleef bij een oproep voor een referendum over het systeem en de wijze van machtsuitoefening, hetgeen verenigbaar was met alle naar voren gebrachte tactieken.

Het debat over hoe het machtsvraagstuk tot een oplossing gebracht diende te worden bleef open. Zo nam Solidarnosc een defensieve positie in op het tijdstip dat zij en de hele samenleving bedreigd werd met een aanval van de autoriteiten, op het moment, dat het duidelijk was, dat degene die het initiatief nam en de eerste klap zou uitdelen, het voordeel zou behalen in de confrontatie.

De arbeidersraden moesten indirect gekozen worden, niet door het voltallige personeel maar door een plenaire vergadering van afgevaardigden. De afgevaardiging hield in, dat de arbeidersraad van de onderneming gevormd wordt door vertegenwoordigers van de arbeidersraden in de afdelingen. Robotnik De arbeider , nr. Jacek Kuron, in oprichter van het Comité ter verdediging van de arbeiders KOR en daarna raadgever van Lech Walesa in Solidariteit heeft uit de gevangenis van Bialoleka, waarin hij sinds de machtsgreep van de Poolse generaals geïnterneerd is, een in februari opgestelde en in Le Monde van 31 maart jl.

Het document dat wij hieronder afdrukken en dat talrijke voorstellen bevat die een richtlijn geven voor de krachten, die zich verzetten tegen de bureaucratische repressie, is de samenvatting van de politieke denkbeelden van een van de stromingen van het verzet. Jacqueline Allio reageert op de stellingname van Kuron.

Deze artikelen verschenen eerder in Inprecor van De toestand van onze economie gaat iedere beschrijving te boven. Als we de aanstichters van de coup, die beweren dat zij zijn opgetreden om de economie te redden, mogen geloven, kan men slechts constateren dat de operatie geslaagd is, maar dat de zieke eraan is gestorven. In dit tempo belanden we over enige maanden onder nul. Statistieken kunnen gemakkelijk verbeterd worden.

Kan men ook de economie verbeteren en haar doodsstrijd tegenhouden? Het antwoord van deze vraag hangt af van de interpretatie van de oorzaken van de catastrofe.

Daaronder rekent men in het algemeen de ontmoediging van de arbeiders, de informatieblokkade door de staat van oorlog en de westelijke sancties.

Deze drie oorzaken zijn zo duidelijk dat zij een andere, de belangrijkste, versluieren. Het instorten van onze economie dateert niet van december en ook niet van augustus Wie erover durfden spreken voorspelden het vanaf Vanaf augustus waren alle competente personen het erover eens dat ons maatschappelijk en economisch leven door het falen van het gecentraliseerde beheer, het enige middel om de maatschappelijke activiteit te organiseren, dodelijk ziek was.

De maatschappelijke krachten hadden geen enkele invloed op de ontwikkeling en de doelen ervan. Daar is de ziekte begonnen. Een hervorming van de economie en van de staat zou deze stand van zaken radicaal moeten veranderen. Welnu, vanaf 13 december wordt het land, wat ook de verklaringen en zelfs de bedoelingen van de putschisten mogen zijn, militair geregeerd.

Daardoor is het gehele sociaaleconomische leven onderworpen aan de bevelen van een centrale staf. De gehele actieve bevolking moet de orders uitvoeren en verslag doen over de situatie. Dat is misschien een goede techniek om oorlog te voeren, maar zeker de slechtste om het maatschappelijke leven te leiden. De oorzaken van de dodelijke ziekte die aan ons knaagt zijn zo tot een karikatuur verscherpt. Zelfs indien een wonder zou gebeuren, indien de Polen zich ongeremd in het werk zouden storten en indien de kredieten van het Westen de toppen van het tijdperk van Gierek zouden bereiken, dan zouden de resultaten ervan in elk geval verspild worden met een snelheid die recht evenredig is met de militarisering van ons leven.

De maatschappij leeft in een staat van oorlog. Degenen die de oorlog uitgeroepen hebben ontveinzen zich niet, dat zij haar tegen de maatschappij voeren. Dankzij de buitengewone discipline van de Polen, hebben we tot nu toe bloedige botsingen op grote schaal kunnen vermijden. De terreur, de bedreigingen en de wanhopige oproepen tot kalmte zijn de enige taal die het regiem in stand houdt.

Wat bereikt zij daardoor en wat kan zij bereiken? De wanhoop en de haat van allen; de angst en de onderwerping van sommigen; de vastberadenheid en de strijdwil van anderen.

De macht kan niet rekenen op de angstigen: De vastbeslotenen zullen strijden. Naarmate de repressie ruwer zal zijn, zullen zij vastbeslotener strijden. De achteruitgaande economie zal honger en ellende met zich meebrengen. De rijen van de vastbeslotenen zullen er door groeien. Wat de bezetters niet erg aanlokt: De annexatie verstoort het maatschappelijke en economische patroon niet. De verwijzingen naar de allereerste naoorlogse jaren missen elke grond.

In die periode verdedigden en verwerkelijkten de communisten ten dele het programma van de gehele Poolse democratie, met inbegrip van dat van de boerenpartij. Het land werd weer opgebouwd. De westelijke gebieden werden aangepast. Daarom was er niettegenstaande een georganiseerd verzet, geen staat van oorlog, maar waren er integendeel, bepaalde niet te verwaarlozen democratische vrijheden.

Het voorbeeld van Hongarije na is droevig. Dat land had een aderlating ondergaan en de mensen die er het maatschappelijk leven moesten herstellen waren niet de oorzaak van de aderlating. Geweld roept geweld op.

De ongeduldigsten, de minst evenwichtigen zullen tot terreur geneigd zijn, een tweesnijdend zwaard. Terreur roept terreur op, maar de spiraal van de terreur kan niet door de terreur gestopt worden.

Wie wind zaait zal storm oogsten. Het gehele Sovjetblok is door de Poolse gebeurtenissen diep geschokt. De dodelijke ziekte, waarover ik gesproken heb, is het ergst in Polen, maar zij knaagt aan alle leden van het blok. Naarmate de economie moderner wordt stijgen de verlangens van de maatschappij en haar deelneming aan de internationale arbeidsdeling. De eisen van de bewapening dwingen de landen van het socialistische blok hun economie te moderniseren.

In een ziek organisme betekent modernisatie massale investeringen, terwijl de efficiency stagneert, dus vermindert. Vandaar de groeiende afhankelijkheid tegenover het Westen en de steeds scherpere maatschappelijke conflicten.

Deze machthebbers hebben goede redenen de Poolse besmetting te vrezen. Maar ze hebben zich blijkbaar verrekend. De sancties hebben de samenwerkingsmogelijkheden met het Westen beperkt, zonder welke de economie van het blok niet normaal functioneren kan, omdat het gewicht van de steeds duurdere bewapening van nu af reeds boven zijn krachten gaat. Door de ineenstorting van de Poolse economie is een belangrijke schakel van de economische samenwerking van het blok gebroken.

De landen van het blok zijn echter toch verplicht Polen te helpen. Ze zijn er echter nauwelijks toe in staat. Hun volkeren moeten de last van de hulp dragen, die bovenop de last van een crisis komt, die in elk geval zich gaandeweg verscherpt.

Het maatschappelijk geduld heeft echter zijn reeds zichtbare grenzen bereikt. Kan de Poolse maatschappij wachten op de doodstrijd van het imperialisme? De Tsjechen hebben praktisch geduld gehad tot het einde van de Duitse bezetting, maar de oorlog voltrok zich, niet zonder hun deelname, voornamelijk buiten hun grondgebied en iedereen wist waarop men wachtte.

Nu voltrekt de oorlog, ja er is oorlog, zich in Polen en doodsstrijd van het imperialisme is slechts een voorspelling. Geen oproep kan de jongeren tegenhouden, die vechten willen. Als die afdoende is om de jongeren andere strijdvormen te verbieden, dan zal zij hen in het slop van het terrorisme drijven. Geen enkele oproep zal hun wanhoop en hun haat, dat explosieve mengsel, kunnen verminderen. Het oproepen zich van bepaalde acties te onthouden, waaraan zelfs de hoogste autoriteiten meedoen, kan slechts doeltreffend zijn, als men andere wegen aangeeft om de crisis op te lossen.

De bezetting heeft een streep gezet door elke mogelijkheid van vreedzame acties. Zij zet zelfs een streep door de zin van nauwgezette arbeid. Zolang de bezetting duurt ligt in de macht van niemand de vrede in Polen te garanderen. Alleen het regiem is daartoe in staat door een compromis met de maatschappij te sluiten, of de maatschappij door het regiem omver te werpen. In het tweede geval staan we tegenover de militaire Sovjetmacht. De nationale samenwerking is een voorwaarde sine qua non voor de vrede.

Om dat te bereiken moeten alle burgers het tenminste over enige waarden en enige basisdoelen eens zijn. Sedert augustus is het Poolse volk eensgezinder dan het ooit geweest is. Onze problemen kwamen voort uit de Sovjetdreiging, die de maatschappij dwong af te zien van een wezenlijk deel van haar aspiraties. Wij discussieerden over de omvang en de inhoud van dat deel. Wij streefden naar een compromis met de lieden die, in Polen, de belangen van de USSR vertegenwoordigen. In naam van dit compromis aanvaardden alle Polen de beslissende rol van deze lieden in de leiding van de staat.

Wij wilden slechts hun daden controleren en de maatschappij een werkelijke deelname aan de wezenlijke beslissingen verzekeren. De lieden van de USSR wilden geen compromis. In plaats van aan het hoofd van de natie een, al was het maar een beetje, democratische staat op te bouwen, vernielden zij de economie en de administratie.

Na 13 december hebben zij hun werk voltooid door alle voor een maatschappelijk compromis noodzakelijke voorwaarden te vernietigen. Maar de bezetting zal, als zij doorgaat, onvermijdelijk het regeringskamp naar de catastrofe leiden. Als er in dit kamp lieden zijn met verantwoordelijkheidsgevoel, zullen zij zich afvragen of het initiatief voor een compromis voor hen even tragische consequenties zal hebben. Deze vraag is niet ongegrond.

De Poolse maatschappij heeft goede redenen de bezetters rekenschap te vragen. Maar het episcopaat spreekt zich uit voor een compromis, en dat heeft in Polen een enorm gezag. Het zal gesteund worden door de meerderheid van de leiding van Solidariteit, door de mensen van de wetenschap en de cultuur, kortom door al degenen wier stem in Polen telt. Een nog belangrijker feit is, dat het initiatief tot een compromis het regeringskamp een maatschappelijk mandaat zou geven, dat hem sedert ontbroken heeft.

Dat zou zeker een riskant initiatief zijn, maar de bezetting is zelfmoord. Een massaal en goed georganiseerd verzet is de enige kans voor de Polen. De kracht van de bezetter berust op zijn vermogen de maatschappij te ontwrichten en snel kleine militaire eenheden voor het herstellen van de rust te laten optreden.

In tegenstelling tot de periode van voor augustus moeten we ons dus concentreren rond een centrale kern en een absolute discipline daar tegenover tonen. Er moet een doeltreffend informatienet gevormd worden, al weten wij dat het op het beslissende moment geblokkeerd kan worden. De concrete doelen en de werkwijze van de beweging moeten allen bekend zijn. De activiteit van de beweging beperkt zich, buiten het geven van informatie, vandaag tot manifestaties, die gaan van pamfletten en leuzen op muren tot korter of langer durende stakingen via verschillende vormen van collectieve manifestaties.

Al deze vormen zijn van grote betekenis voor de ondersteuning van het moreel van de natie en kunnen druk uitoefenen op eventuele voorstanders van een compromis in het regeringskamp.

Een uiterste drukmiddel, onze laatste kans, zouden algemene stakingen zijn. Maar wij moeten er ons rekenschap van geven, dat al deze verzetsvormen een manifestatie van nationale gezindheid vormen tegenover lieden die zich vrijwillig tegenover de natie verheven hebben. Als we niet verder gaan en als de voorstanders van een compromis in het regeringskamp zich niet laten gelden, zullen we de catastrofe niet vermijden.

Binnen een tiental weken een beetje vroeger misschien, of een beetje later — zal het een of andere plaatselijke incident in een oproer ontaarden, dat het gehele grondgebied zal omvatten. De macht van de bezetter zal wellicht omvergeworpen worden, maar tegen de hoogste prijs en tegen het hoogste risico, dat van een Sovjetinterventie. De leiding van het verzet moet de maatschappij dus zowel voorbereiden op grotere concessies met het oog op een compromis met de macht als op liquidatie van de bezetting door een georganiseerde massaopstand.

Ik denk dat een dergelijke opstand de vorm kan aannemen van een gelijktijdig offensief tegen alle machtscentra en informatiecentra in het hele land. De machthebbers moeten weten dat zij slechts een sterk beperkte tijd hebben om het initiatief tot een compromis te nemen. In afwachting van het ergste moeten wij vandaag alles doen om de Sovjetleiding te doen begrijpen dat, met een minimum van goede wil van hun kant, een nationale saamhorigheid van de Polen — zij het zonder de deelname van de huidige leiders van dit land — de militaire belangen van de USSR niet zal bedreigen en slechts gunstig kan zijn voor haar economische belangen.

Ik beweer niet dat een georganiseerde opstand van onze natie, gepaard gaande met een verklaring van goede wil ten opzichte van de USSR, ons de veiligheid van de kant van deze macht zal garanderen.

Ik beweer slechts dat een dergelijke opstand, als de bezetting voortduurt, het risico tot een minimum zal beperken. Gedurende tal van jaren ben ik voorstander geweest van het afzien van elk geweld.

..

Neuk er op los kaal kutje neuken


Telefoonnummers van adverteerders op Kinky worden altijd gratis getoond. Club Jacqueline, de gezelligste en sfeervolste Club van Brabant. Hier kunt u ontspannen in een beschaafde en discrete ambiance en genieten van een drankje aan de sfeervolle bar.

Hier bent u het middelpunt en daarom mag u bij ons altijd service van topniveau verwachten. Openingstijden Maandag gesloten Dinsdag gesloten Woensdag van Bekijk hier onze dames: Estefania 24cm Privé Ontvangst. Geen Faker Jason Privé Ontvangst. En alles wat daar tussenin zi Laatst bekeken Club Jacqueline - dames welkom.

Nieuwste Voice Ads Emily - Kom laat me je verwennen!! Misael latino top - Top horny and strong. Lola - Fetisjen en Deze beslissing is voor de leden van de Raad van het hoogste belang, aangezien het verdere verloop van hun carrière daarvan afhangt.

De onderscheidingen worden verdeeld onder partijactivisten en de plechtigheid wordt besloten met een overdadig banket. Voor degenen die de werkelijke arbeid verricht hebben blijft er weinig over. Het belangrijkste is dat de partijsecretaris de kompels zal bedanken en zal zeggen, dat er harder en efficiënter gewerkt moet worden, omdat er anders niets te verdelen valt.

Hij zal eraan toevoegen, dat corruptie en flessentrekkerij bestreden moeten worden, dat men zich moet bekommeren om de zuiverheid van het socialisme, dat elke ton kolen een grote klap is voor het westerse imperialisme en tevens een stap vooruit bij de opbouw van een socialistisch Polen, dat aan de zijde van de Sovjet-Unie voort marcheert.

Erkenning van vrije vakbonden onafhankelijk van de partij en de bedrijfsdirectie, op basis van de door de Poolse Volksrepubliek geratificeerde conventie nr. Garantie op het recht tot staken evenals bescherming van stakers en van hen die zich solidair hebben verklaard of steun hebben verleend.

Nakoming van de grondwet van de Volksrepubliek Polen die vrijheid van meningsuiting en drukpers garandeert. Waaruit volgt dat ook de onafhankelijke tijdschriften niet onderdrukt worden. Toegang van vertegenwoordigers van alle geloofsovertuigingen tot de massamedia. Indiensttreding op de laatst vervulde arbeidsplaats van iedereen die wegens de verdediging van de rechten van arbeiders ontslagen werd, vooral de deelnemers aan stakingen tussen en , en rehabilitatie van studenten die wegens hun opvattingen aan de universiteiten werden geschorst.

Stopzetting van vervolgingen wegens overtuigingen. Publicatie in de massamedia van informatie over de stichting van overkoepelende stakingscomités en openbaarmaking van hun resultaten.

Concrete stappen met het doel het land uit zijn crisistoestand te halen door volledige openbaarmaking van informatie over de maatschappelijk-economische toestand en het mogelijk maken van discussies over een hervormingsprogramma voor alle maatschappelijke lagen op alle niveaus. Betaling van loon aan alle arbeiders, die aan de staking deelnemen, over de periode die de staking duurt en vakantiegeld uit het fonds van de centrale vakbondsraad.

Veiligstelling van een betere voorziening van de markt met levensmiddelen en de garantie dat alleen overschotten worden geëxporteerd. Invoering van een bonsysteem voor vlees en vleesproducten tot de toestand op de markt normaal is.

Afschaffing van het vrije prijssysteem op eerste levensbehoeften en sluiting van winkels waar goederen alleen gekocht kunnen worden met westerse valuta. Invoering van regels voor de benoeming van leidinggevend kader op grond van hun kwaliteit en niet op basis van hun lidmaatschap van de partij.

Afschaffing van privileges voor het leger, de veiligheidsdienst en het partijapparaat door gelijkstelling van gezinstoeslagen en afschaffing van de verkoop van goederen in speciale winkels. Verlaging van de pensioengerechtigde leeftijd van vrouwen tot 50 en voor mannen tot 55 jaar en verlaging van het maximaal aantal jaren dat in Polen gewerkt moet worden van 30 jaar voor vrouwen en 35 jaar voor mannen, ongeacht leeftijd.

Opheffing van de verschillen tussen de twee pensioensystemen door ze aan te passen aan het gunstigste systeem. Verbetering van de gezondheidszorg en garanties voor een volledige medische zorg voor de werkende bevolking. Garantie van een toereikende capaciteit van crèches en scholen waar kinderen ook buiten schooluren kunnen worden opgevangen voor de kinderen van werkende vrouwen.

Invoering van vrije zaterdagen voor arbeiders in ploegendiensten en continudiensten. Als een vrije zaterdag niet mogelijk is compensatie met meer vakantie of andere vrije dagen. De dictators van Polen beweren dat ze zich tegen een voor genomen staatsgreep van Solidarnosc te weer moeten stellen. In werkelijkheid lijkt het eerder omgekeerd geweest te zijn: Hoe Solidarnosc vanuit de basis steeds meer economische macht bevocht schetst Zbigniew Kowalewski in een gesprek dat Michael Siegert eind januari in Wenen met hem had.

Solidarnosc in Lodz was, geloof ik, het meest succesvol met de controle op de autoriteiten wat betreft de levensmiddelendistributie, nietwaar? In Lodz hebben wij een maatschappelijke controle over de verdeling van de voedingsmiddelen voor elkaar gekregen. Solidarnosc heeft dat al lang van de regering geëist; maar die ging daarmee niet akkoord; ze zei, dat wie de controle over de levensmiddelendistributie in het land heeft, die heeft ook de macht. Maar in onze streek is het gelukt; vanaf oktober hebben wij na een lange strijd van de districtsautoriteiten een volmacht gekregen om in naam van deze autoriteiten de controle uit te oefenen.

De volmacht ging erg ver; we konden praktisch alles controleren, behalve de reservedepots van de staat, hoewel we daarover in de praktijk ook op de hoogte waren. Een ander werkterrein was de controle over het distributiesysteem met de bonnen. Op dit terrein was de situatie chaotisch: Willekeurig heeft men enkele groepen die met de autoriteiten verbonden waren, meer levensmiddelenbonnen gegeven dan hun toekwam.

Het partijapparaat, de militie, de veiligheidsdienst. Een andere oorzaak voor de chaos was, dat de levensmiddelenbonnen, wanneer ze in de winkel werden afgegeven, niet werden vernietigd, maar weer in omloop werden gebracht.

Daarop was geen controle. We hebben geëist dat de bonnen die tot dan toe in Warschau gemaakt werden in Lodz gedrukt zouden worden. We hebben dat na vrij lange strijd bereikt; daarom kon Solidarnosc de levensmiddelenbonnen voor november en december zelf laten drukken onder controle van ons regionaal bestuur en de districtsoverheid. Voor het eerst werd precies het benodigde aantal bonnen gedrukt, We hebben ook de verdeling van de bonnen gecontroleerd, evenals hun vernietiging naderhand in de winkels.

Door deze controle is de levensmiddelenvoorziening in de hele streek iets beter geworden, maar die bleef toch nog wel slecht. Misschien een beetje, maar het was belangrijker dat je, als je in de rij stond, er zeker van kon zijn iets te krijgen — daarvoor was zelfs dat niet zeker. Het kwam wel voor dat mensen drie dagen voor een slagerij stonden en op de bonnen niets konden krijgen! Onder de bevolking deden geruchten de ronde dat er veel werd achtergehouden.

Wat weet u daarvan? We hadden precieze informatie over de reserves in de staatsdepots; we konden zelfs de districtsautoriteiten informatie verschaffen; ze zeiden steeds dat ze niet wisten wat er in die depots lag.

Toen wij de controle op de distributie overnamen, deden we een sensationele ontdekking; we stelden vast dat vrij grote hoeveelheden vlees uit de slachterijen afgevoerd werden; de autoriteiten kregen een geheime richtlijn — van wie was niet bekend — die inhield dat flinke hoeveelheden vlees werden weggebracht — met onbekende bestemming.

Nadat Solidarnosc de controle had overgenomen hielden die transporten op en daardoor was er meer vlees beschikbaar. We koesterden de verdenking, dat die geheime transporten aan het leger werden geleverd. Het bewijs hebben we niet meer kunnen leveren. Hoe zou zich dat hebben afgespeeld?

Het idee voor actieve stakingen is in onze streek ontstaan. Deze actie ging van mij uit. We waren van plan vanaf 21 december in de hele regio Lodz actieve stakingen te houden. Productie en distributie zou door de stakingscomités in de bedrijven onder controle van de regionale leiding van Solidarnosc moeten worden overgenomen. Daardoor zouden de producten aan de maatschappij ten goede zijn gekomen: We waren ook van plan het scala van producten te veranderen.

We wilden bijvoorbeeld in de industrie spullen voor de landbouw produceren. Heel eenvoudige productiemiddelen zoals spijkers of kettingen, die op het platteland nodig zijn, werden bij ons niet gemaakt, om nog maar te zwijgen over ingewikkelder productiegerei.

Dat zou bovendien belangrijk geweest zijn omdat de uitwisseling tussen stad en platteland zo goed als verbroken was. Al lang hadden wij de autoriteiten op dit dreigende gevaar gewezen, maar het leek alsof die totaal geen belang stelden in een productie ten behoeve van de landbouw; ze hebben niets ondernomen. Het idee van de actieve staking is nauw verbonden met het arbeiderszelfbestuur. De actieve staking zou beëindigd worden, zo gauw als zeker zou zijn dat de macht in de bedrijven van de stakingscomités op het arbeiderszelfbestuur arbeidersraden zou overgaan.

Zoals wij die van plan waren nog niet, maar er waren aanzetten toe. Voorbereidingen voor actieve stakingen werden de laatste weken voor de oorlogstoestand in bedrijven in het hele land getroffen.

De tractorenfabriek in Ursus was ook al voor 14 december op een actieve staking ingesteld. Eén van de grote filialen van Huta Katowice in Pople was al vanaf 8 december voor de actieve staking paraat. Net zo was het in andere grote bedrijven in het hele land. Ursus zou dus de tractoren direct aan de boeren hebben geleverd, buiten de landbouwkliek van de staat om? Ja, we wilden de tractoren rechtstreeks aan de boeren leveren, onder gezamenlijke controle van het bedrijf en Boeren-Solidarnosc.

De verkiezingen voor de arbeidersraden waren al sinds januari aan de gang. In die maand riep de leiding van Solidarnosc van Lodz op, zulke raden te kiezen, om daaraan het zelfbestuur te kunnen overdragen. Dit initiatief is naar andere delen van het land overgeslagen. Volgens een niet helemaal volledig overzicht bestonden al in juli raden in meer dan duizend bedrijven. In het najaar ontstonden regionale coördinatiecomités van de raden.

In november bestonden er zulke coördinatiecomités in 25 districten. In oktober kwam voor het eerst de landelijke federatie van het arbeiderszelfbestuur bijeen. De arbeidersraden moesten de voorwaarden voor de invoering van een echt zelfbestuur scheppen en, waar de krachtsverhouding in het bedrijf het mogelijk maakte, dat zelfbestuur ook tot werkelijkheid maken.

De arbeidersraden hebben zich er bijvoorbeeld voor ingezet dat de arbeiders de directeuren kunnen kiezen of afzetten. Directiefuncties zouden openbaar moeten worden uitgeschreven. In Lodz hebben we met behulp van een wetenschappelijk instituut een procedure voor deze mededinging uitgewerkt, waarmee in Lodz en elders directeuren werkelijk zijn gekozen.

Iedereen kon deelnemen en voor het eerst doken ook bekwame vakmensen op. Dat zou de manier geweest zijn om de nomenclatuur dus de bezetting van leidende functies door de partij af te schaffen. Het gebeurde in honderden fabrieken. In de grote bedrijven was de tegenstand van de partijbureaucratie het sterkst.

Een goed voorbeeld is de luchtvaartmaatschappij LOT. Daar liep het conflict er was zelfs een staking op een compromis uit; de kandidaat van de arbeidersraad werd weliswaar niet door het Ministerie van Verkeer erkend, maar tot plaatsvervangend directeur benoemd; ze hebben een zekere generaal Kowalski als directeur benoemd die overigens door de arbeidersraad ook voor de mededinging was uitgenodigd maar niet wilde deelnemen.

Bij de hoogovens Katowice heeft Solidarnosc zich vanwege een conflict tussen directie en arbeiders sterk gemaakt voor een stemming waarbij de arbeiders konden zeggen of de oude directeur moest aanblijven of dat men een nieuwe moest kiezen. De meerderheid van de arbeiders heeft zich daarbij voor een andere directeur uitgesproken.

Een groep onafhankelijke deskundigen werd er vanuit Lodz naar toe gestuurd, die een competitie voor de functie moest organiseren. Het kwam echter niet tot die competitie omdat bij de hoogoven Katowice nog geen arbeidersraad was gekozen. Maar het was duidelijk dat het tot een confrontatie zou leiden. We wilden ons dienovereenkomstig voorbereiden en eerst een arbeidersraad kiezen. Toen kwam de militaire coup ertussen.

Wij in Lodz hadden het model, dat het arbeiderszelfbestuur in stappen opgebouwd zou moeten worden, te beginnen in de bedrijven, opklimmend tot op het nationale niveau.

We hebben daarbij aangeknoopt aan het idee van professor Oskar Lange uit ; die heeft destijds voorgesteld in de Sejm het Poolse parlement een tweede kamer in te stellen, een economische kamer of zelfbestuurkamer. Haar leden zouden in democratische verkiezingen door de arbeiders, boeren en neringdoenden moeten worden gekozen en zou de economische beslissingen moeten nemen, met inbegrip van de planning.

Op het Solidarnosc congres was er een conflict om het zelfbestuur; dat hing geloof ik, samen met de houding van de Solidarnosc leiding tegenover het Sejmbesluit over dit thema. De regering heeft een wet over de staatsondernemingen voorgelegd, dat artikelen over het zelfbestuur bevatte. Solidarnosc en de arbeidersraden riepen de afgevaardigden op het vakbondsontwerp en niet dat van de regering te ondersteunen, resp.

Bij de eerste zitting van het Solidarnosc congres in september werd op voorstel van Lodz besloten in het geval van een ongewijzigde aanname van het regeringsvoorstel tot een boycot van die wet op te roepen. We hebben met deze beslissing een grote invloed op Sejm gehad; de wet werd in onze richting veranderd. Toch waren we niet tevreden. Het Solidarnosc presidium heeft met deze versie evenwel kort voor de stemming in de Sejm ingestemd.

We vonden dat het presidium daarmee op een te vergaand compromis was ingegaan. Destijds was er namelijk al een groep van meer dan afgevaardigden in de Sejm die in het geval van een stemming tot opstappen bereid waren: De harde kern van het afwijzingsfront waren de partijloze afgevaardigden en die van de katholieke en niet-communistische groepen.

Maar zelfs onder de partijleden was de stemming oppositioneel, hoewel niet zo strijdbaar. Op de tweede zitting van het Solidarnosc congres begin oktober werd het compromis scherp afgekeurd en werd het presidium ervoor bekritiseerd.

Ik was een van de twee motie indieners. Er werd besloten een referendum over de omstreden punten van de wet te houden. Eén van die vier punten was, dat de arbeiders in de gesocialiseerde bedrijven de directeuren zelf zouden mogen aanwijzen. Wat was er aan de hand met de door de regering voorgestelde wet op de noodtoestand; die hebben ze er in de Sejm toch de eerste keer niet doorgekregen?

In een land waar het parlement de regering blindelings gehoorzaamt, is een openlijke oppositie, zelfs als die in de minderheid zou blijven, voor de regering een ernstig prestigeverlies. Er was zelfs tegenstand onder de partijleden in de Sejm. Op 11 december moest een zitting van de Sejm plaatsvinden, waarbij de regering deze wet op de noodtoestand wilde presenteren.

Ze lieten de zitting niet doorgaan. Ziet u mogelijke tegenstellingen tussen de arbeidersraad als zelfbestuurorgaan en de bedrijfsvakbondscommissie? De arbeidersraad moet immers min of meer ondernemersbelangen behartigen? Het arbeiderszelfbestuur is natuurlijk iets anders dan de vakbond, namelijk een soort collectieve werkgever.

De vakbond daarentegen behartigt de belangen van de werkenden in het bedrijf. We hebben conflicten tussen arbeidersraden en vakbond verwacht, dat is heel natuurlijk. Daarom hebben we er ook op gelet dat de arbeidersraden onafhankelijk van de vakbond waren. Solidarnosc bestuurders waren bij de verkiezingen voor arbeidersraden niet toegelaten, zodat er geen dubbelfuncties zouden zijn.

In de ontwikkelingsfase van de arbeidersraden was het nog weer anders. Solidarnosc heeft zich als enige maatschappelijke kracht voor het arbeiderszelfbestuur ingezet; de zelfbestuurorganen ontstonden in nauwe samenwerking met Solidarnosc, de arbeidersraden bestonden in meerderheid uit leden van Solidarnosc maar er werden ook leden van de branchebonden gekozen, zelfs partijleden.

Kunt u voorbeelden vertellen van conflicten tussen deze beide vertegenwoordigingsorganen in het bedrijf? In aanzet kon je zulke conflicten al zien.

Zo wilde bijvoorbeeld de arbeidersraad in een bedrijf rationaliseren; er zouden mensen ontslagen moeten worden. De vakbondscommissie kwam echter op voor het veilig stellen van de arbeidsplaatsen. We hebben in zulke gevallen geprobeerd in onderling overleg oplossingen te vinden.

Een vraag aan u als socioloog. Ik heb gemerkt dat de Poolse arbeiders in het begin niet sterk geïnteresseerd waren in het zelfbestuur. Was het niet een probleem van de ingenieurs, een idee van een middenlaag?

Rulewski had nou juist tot op het laatst twijfels over het zelfbestuur en heeft dit idee nooit consequent ondersteund. Het initiatief kwam hoofdzakelijk van arbeiders uit de grote bedrijven daar was de stemming erg strijdbaar en was het zelfbewustzijn het verst ontwikkeld. In Lodz was het zonder meer zo dat de druk voor invoering van het arbeiderszelfbestuur van de arbeiders kwam en niet van de intellectuelen. Zbigniew Kowalewski, in Lodz geboren, is als socioloog werkzaam hoewel hij voor etnoloog is opgeleid.

Hij is lid van het presidium van Solidarnosc in Lodz en opsteller van talrijke discussiebijdragen en artikelen in de pers van Solidarnosc. Op 10 december kwam hij op uitnodiging van de vakbond naar Parijs waar hij sindsdien in het coördinatiecomité werkzaam is. Tijdens de laatste maanden van — gedurende de periode die onmiddellijk vooraf ging aan de militaire machtsgreep van 13 december — was de ontwikkeling van de antibureaucratische revolutie hard op gang een kwalitatieve stap vooruit te maken in Polen.

Steeds meer belangrijke sectoren werden zich steeds meer bewust van het beslissende karakter dat de vraag van de economische en de politieke macht kreeg. Zoals in alle revoluties was de vraag van de macht de centrale vraag geworden. De Poolse arbeiders kwamen in beweging vanuit het verlangen daar voor eens en altijd een oplossing voor te vinden.

Dat wordt duidelijk uit het artikel van Zbigniew Kowalewski, lid van het presidium van de regionale leiding van Solidarnosc in Lodz, die nu in Frankrijk woont. De titels van de tussenkopjes zijn van Inprecor. Tijdens de 2e zitting van het Eerste Nationale Congres van Solidarnosc hadden de radicale stromingen die het arbeiderszelfbestuur steunden, na een lange strijd een succes geboekt.

Het congres verwierp het compromis, dat het Presidium van de Nationale Commissie van de bond K. Het congres vond echter, dat de strijd tegen die wetsvoorstellen van de baan was, ondanks dat die strijd had geleid tot een gedeeltelijke nederlaag van Solidarnosc, die voornamelijk het gevolg was van het door de K. Op voorstel van de afgevaardigden van Lodz besloot men, dat de regeringsdecreten om beide wetten uit te voeren — deze waren immers in flagrante tegenspraak met de standpunten van de bond en de beweging voor zelfbeheer — onderworpen zouden moeten worden aan een referendum in de bedrijven.

Op deze basis zou de vakbond moeten vechten voor de wijziging van de door de Sejm aangenomen wetten. Bovendien sprak het congres zich duidelijk en vastbesloten uit voor de voortzetting van de strijd voor een werkelijk arbeiderszelfbeheer.

De bond moest de arbeidersstrijd hoe dan ook steunen, zelfs als dat zou leiden tot wetsovertredingen. Nadat deze resolutie was aangenomen ging een deel van de activisten die voorstander waren van zelfbeheer zonder de afloop van het congres af te wachten, aan de slag met de voorbereidingen om de beweging voor zelfbeheer verder te ontwikkelen.

Dat betekende het intensiveren van haar activiteiten en het uitbouwen van de organisatie. Onder initiatief van Opper-Silezië richtten de afgevaardigden van 17 coördinerende regionale organen op 17 oktober, al 12 dagen na het congres, het Organiserende Comité op van een Nationale Federatie van Zelfbeheersraden KZ-KFS. Men mag echter niet vergeten, dat het regionale coördinerende comité van Gdansk pas na lang aarzelen toetrad tot de Federatie en dat het comité van Laag-Silezië Wroclaw weigerde toe te treden.

Daarom stelden deze laatsten zich dikwijls vijandig op tegen de radicale initiatieven van de Beweging voor Zelfbeheer. Omdat ze meer vertrouwen stelden in parlementaire democratie dan in de democratie van arbeidersraden, richtten ze zich liever tot het technische kader dan tot de arbeiders zelf. Maar de arbeidersbasis van de bond gaf duidelijk de voorkeur aan radicale acties. Zoals de sociologe Jadwiga Staniszkis opmerkte, dreigde zich de kloof tussen deze basis en vele leiders te verdiepen, voor zover het een verschil in politieke visie betrof: Het is dus geen verrassing, dat de Solidarnosc leiding snel na de tweede zitting van het eerste congres toegaf.

Zonder, strikt genomen, dubbelzinnig te zijn, was haar stellingname in ieder geval niet duidelijk. De deskundigen bepleitten twee mogelijke tactieken: De deskundigengroep van de Nationale Kommissie KK stelde van haar kant een ontwerp op dat zich beperkte tot 4 vragen, wat getuigde van hun vastbeslotenheid de bestaande wetten niet al te zeer te betwisten. De deskundigengroep beweerde dat een aantal van de controversiële decreten m. Tenslotte nam de KK onder druk van haar radicale vleugel de resolutie aan, die als datum van het referendum de eerste week van december vaststelde.

Maar zij regelde noch de kwestie van de formulering van de vraagstelling, noch de wijze waarop de stemming moest worden georganiseerd. Deze datum bleek dus een fictie en kon dus niet in acht worden genomen. In dezelfde resolutie erkende de KK echter wel de noodzaak om coördinerende comités van zelfbeheersorganen op regionaal en nationaal niveau in te stellen, waarbij de vakbondsorganisaties verplicht werden te helpen bij het opzetten daarvan.

In werkelijkheid leek het, dat de overheid niet van plan was notie te nemen van de resolutie van het Solidarnosc congres die eiste dat in vrijwel alle ondernemingen de directeuren gekozen moesten worden door de arbeidersraden of raden die het personeel vertegenwoordigen.

Het werd duidelijk, dat de autoriteiten het exclusieve recht van de staatsorganen wenste te handhaven om de directeuren te benoemen van de grootste bedrijven in het land, d. Het was duidelijk, dat de strijd om de partij nomenclatuur te doorbreken pas was begonnen. Het schijnt ook op een geheime lijst te slaan van personen die door de partij als betrouwbaar worden geacht om dergelijke functies te kunnen bekleden.

Ze omvat de functies van ministers, topambtenaren, diplomaten, hoofdredacteuren van kranten, hoofden van wetenschappelijke instituten, voorzitters van provinciale en districtsraden, hoofdofficieren in leger en politie, bankdirecteuren, topfuncties in de officiële vakbonden, regionale leiders van jeugd- en veteranenorganisaties, museumdirecteuren, universiteitsrectoren, rechters, hoofden van radio en tv, commandanten van de brandweer e.

Ondanks eis 13 van de Overeenkomst van Gdansk in augustus is het nomenclatuur systeem vrijwel onaangetast gebleven, wat de uitvoering van de militaire ingreep op 13 december aanzienlijk vergemakkelijkte. ANEKS, kwartalnik polityczny, nr. De meest strijdbare en bewuste sectoren van de Beweging voor Zelfbeheer weigerden evenwel in te binden. Ondanks de problemen bleef de strijd voor de verkiezing van de directeuren doorgaan.

Een steeds groeiend aantal arbeidersraden ging over tot het kiezen van directeuren volgens de methode die uitgewerkt was door onafhankelijke deskundigen, leden van de afdeling Lodz van de Wetenschappelijke Bond voor Organisatie en Beheer.

De politiek van voldongen feiten bleef hier niet tot beperkt. De Wet op de Staatsondernemingen stelt duidelijk, dat het de directeur is die de fabriek leidt. De resolutie van het Solidarnosc congres stelde daartegenover, dat de bedrijven geleid moesten worden door de organen van zelfbeheer en dat het de taak van de directeur was hun besluiten uit te voeren. Overal waar Solidarnosc en de arbeidersraad de krachtsverhouding gunstig vond, volgde men niet de wet maar de positie van Solidarnosc.

Niettemin moeten we benadrukken, dat de arbeidersraden in de meeste gevallen nog geen zelfbeheerorganen waren, maar strijdorganen voor het zelfbeheer en de controle over de productie. In onze omstandigheden betekent deze arbeiderscontrole vóór alles een grondige kennis van het bedrijf en het vetorecht op de beslissingen van de bedrijfsleiding.

Los daarvan verklaarden de organen van zelfbeheer en de commissies van Solidarnosc in een groeiend aantal fabrieken uit naam van de arbeiders, dat ze een punt wilden zetten achter de afhankelijkheid van hun bedrijven van de Industriële Unies, die als tussenorganen van bureaucratisch management staan tussen de ministeries en de productie-eenheden.

Het parasitaire karakter van deze unies is overduidelijk. Deze unies worden gefinancierd uit de winsten van de haar ondergeschikte bedrijven en fungeren als een bureaucratische schakel tussen het betreffende ministerie machinebouw; chemie; mijnbouw; lichte industrie enz. In de bedrijven werden arbeiderscommissies ingesteld, die hun eigen plannen uitwerkten voor de instelling van democratische structuren tussen de fabrieken, gebaseerd op vrijheid van keuze, en om ontwerpstatuten voor het bedrijf voor te bereiden.

Tegelijkertijd begonnen de regionale en nationale organen van de Beweging voor het Zelfbeheer soortgelijke projectontwerpen uit te werken en te verbreiden die het mogelijk maakten opnieuw het initiatief te ontnemen aan het bureaucratische apparaat. De rol van de regionale coördinerende comités voor het zelfbeheer ging in het algemeen niet verder dan de organen van zelfbeheer in de fabrieken bij te staan in hun ontwikkeling en versterking. Het stadium van sociale controle over de economie hadden ze nog niet bereikt, maar niettemin deed men al de eerste stappen in die richting.

Dit was vooral zo in Opper-Silezië, waar de autoriteiten probeerden de kolenproductie te verhogen door de arbeiders om te kopen en de werkweek te verlengen. Tegen de achtergrond van een verdieping van de energiecrisis ontwikkelde het regionale coördinerende comité van de organen voor zelfbeheer een plan om de productie te verhogen dat gebaseerd was op geheel andere overwegingen.

De belangrijkste taak bleef toch om in zoveel mogelijk fabrieken organen voor zelfbeheer op te richten. De door de Sejm aangenomen wet stelde vast, dat 31 december de uiterste datum was tot wanneer in alle staatsbedrijven organen van zelfbeheer gevormd konden worden. Waar dit niveau laag was, zouden de raden gemakkelijk ten prooi vallen aan de politieke afhankelijkheid van de bureaucratie. Om dit gevaar in te dammen zou de leiding van -Solidarnosc en van de regionale coördinerende comités van de Beweging voor het Zelfbeheer in ideologisch en organisatorisch opzicht al het mogelijke moeten doen.

In deze strijd speelden de grote bedrijven een sleutelrol. Hier kreeg het zelfbeheer de meeste steun van de arbeiders, maar in deze bedrijven was het ook vaak het moeilijkst te realiseren, omdat hier het functioneren van een directe arbeidersdemocratie veel ingewikkelder was.

De wet stelde, dat de arbeidersraad direct gekozen moest worden. Maar deze opvatting kreeg te weinig steun binnen Solidarnosc en het werd niet door de Sejm aangenomen.

Het gevolg was niet alleen dat het verkiezingsproces van de raad langer duurde, maar ook dat het ingewikkelder werd. Dit probleem werd nog versterkt door een andere factor. Terwijl de idee om het zelfbeheer op te zetten vanuit de basis — uitgaande van ploegen, brigades en afdelingen — al sinds begin door verschillende activisten en theoretici werd verbreid [10] , wekte het weinig belangstelling bij de arbeiders.

In de grote bedrijven vergemakkelijkte dit allerminst de strijd tegen de verdeling tussen hand- en hoofdarbeiders, en dat maakte het weer moeilijker de interne relaties tussen de bedrijven te veranderen en het autoritaire systeem binnen het bedrijf op te ruimen. Niettemin stelden de radicale stromingen in de bond het referendum en de strijd voor de wetsverandering niet als de enige manier voor om het arbeiderszelfbeheer te bevorderen.

Begin augustus startte de regio Lodz een grote propagandakampanje rond de kwestie van de actieve staking, op grond van een door mij uitgewerkt plan. Daarin had de actieve staking een belangrijke plaats. Bovendien ontwikkelde Andrzej Slowik, de voorzitter van de regionale Solidarnosc, een model voor een tweede kamer van de Sejm en voor de departementale raden die de economische macht van de arbeiders moesten vertegenwoordigen.

Zo begon zich de strategie voor de strijd om de arbeidersmacht af te tekenen. Op 23 oktober werd de actieve staking door Solidarnosc aanvaard als een van de strijdmethoden van de bond. Een paar dagen eerder had de voorzitter van de Journalisten Bond, Stefan Bratkowski, in een brief aan het 5e Plenum van het Centrale Comité van de PVAP Poolse Verenigde Arbeiders Partij geschreven, dat de samenleving heel goed in staat was het machtsvertoon van de overheid te beantwoorden met een actieve algemene staking: Binnen een paar dagen leidt een algemene staking tot het opzetten van een spontaan netwerk van verbindingen, coördinatie en wederzijdse hulpcomités.

Paniek maakte zich meester van de autoriteiten. Andere partijleiders, waaronder Stefan Olszowski, secretaris van het Centrale Comité, legden soortgelijke verklaringen af. Er werd in gesteld, dat die brochure een scenario bevatte voor een machtsgreep door Solidarnosc, waartegen men zich koste wat kost moest verzetten. Ondanks haar eerdere besluit maakte de KK geen aanstalten om actieve stakingen voor te bereiden. In kringen van de deskundigen werd zelfs een gezamenlijke aanval ingezet tegen deze tactiek.

Tijdens een discussie op het Centrum voor Sociaal en Beroeps Onderzoek in Warschau brachten sommigen van hen naar voren: Dit was niet zo maar een geïsoleerde reactie onder de arbeiders.

In november en begin december won de idee van de actieve staking snel aan populariteit in de vakbond, met name — maar niet uitsluitend — onder de arbeiders in de industriële bedrijven. De arbeiders zagen deze methode als een doeltreffende, waarmee de samenleving de strijd kon aanbinden met de crisis en met de economische politiek van de bureaucratie, die tegengesteld was aan hun belangen. En het enige doeltreffende middel, waar we vandaag over beschikken om dat te bewerkstelligen, is de actieve staking.

Dat is een actievorm, die ons in staat stelt controle uit te oefenen over het gehele proces, vanaf de productie in de fabriek tot daar waar het product op zijn bestemming komt. Sommige regionale leidingen van Solidarnosc begonnen zich voor te bereiden op de actieve staking en speciale ploegen werden daartoe in het leven geroepen. Dat was niet alleen zo in Lodz, maar ook in Stalowa Wola en Warschau.

Tijdens de patriottische demonstratie van 11 november riep de vice-voorzitter van Solidarnosc in Warschau, Seweryn Jaworski, de arbeiders op zich door middel van de actieve staking voor te bereiden op de controle van de bedrijven. Op 6 december deed de voorzitter van Solidarnosc Lublin, Jan Bartczak, een soortgelijke oproep. Tegelijkertijd publiceerde de regionale leiding van Opper-Silezië het plan om een centrale op te richten van de vakbond die de goederen moest distribueren die tijdens actieve stakingen geproduceerd zouden worden.

Grzegorz Palka, de verantwoordelijke voor de economische hervorming in het presidium van de KK, stelde een informele coördinator in Lodz aan om de voorbereidingen te treffen voor een actieve staking op nationaal niveau. In feite bestond er al een bepaalde coördinatie op dit gebied tussen Lodz, Warschau en Stalowa Wola. Het ging hier om de zelfverdedigingmilities van Solidarnosc. We moeten ons niet alleen voorbereiden op de actieve staking maar ook voorbereidingen treffen voor onze zelfverdediging tegen aanvallen en provocaties van de autoriteiten.

Dit versterkte de verdenking dat hun doelwit was inlichtingen te vergaren met het oog op de aanval op de fabrieken. Op dat moment had de crisis al een openlijk revolutionair karakter. In november was de overheid duidelijk al afgestapt van de gedachte haar eigen economische hervorming een zeer verwaterde overigens in januari in te voeren. Op 3 december schreef het presidium van de KK: Dit komt neer op het nietig verklaren van de hervorming en van de wetten op de onderneming en het zelfbeheer; wetten die al door de Sejm waren aangenomen.

Hierdoor worden vele bedrijven bedreigd met faillissement of met ontslagen. Behalve het Provizorium voorziet de overheid drastische prijsverhogingen, en eist ze van de samenleving betaling voor een hervorming die nog moet plaatsvinden.

De bond zal geen prijsverhogingen accepteren zonder economische hervorming. Wij zullen de arbeiders verdedigen tegen de gevolgen van deze verhogingen - fabriekssluitingen, ontslagen en loonsverlagingen - met allle middelen waarin onze statuten voorzien en die in overeenstemming zijn met de wettelijk erkende doelstelling van de bond.

Door de beslissing van de overheid nam de ontevredenheid in de arbeidersklasse toe. De arbeiders hadden veel van de economische hervorming verwacht omdat zij beseften dat een hervorming onontbeerlijk was voor de bestrijding van de crisis. Zo groeide ook de vastbeslotenheid om zelf met eigen middelen het initiatief tot een hervorming te nemen. De nieuwe onderhandelingen tussen de KK en de regering hadden niets opgeleverd. Het werd eenieder duidelijk dat de autoriteiten er slechts op uit waren tijd te winnen.

Ze weigerden enige concessie te doen, noch over de toegang tot de media voor Solidarnosc, noch over de sociale controle over de distributie, de economische politiek of de prijshervorming. De samenleving begon zich bedreigd te voelen door de bureaucratie die in het geheim werkte aan een aanval op Solidarnosc en aan een wet die haar speciale volmachten verleende.

Naast de oproep tot actieve stakingen vond de eis van vrije verkiezingen van de plaatselijke overheden en de Sejm steeds meer gehoor. Onder de druk van de arbeiders kreeg de leiding van de bond in de gaten, dat een confrontatie onvermijdelijk was en dat het niet langer mogelijk was het vraagstuk van de macht uit de weg te gaan, die door de arbeidersklasse al op de dagorde was gezet.

Het was haar niet langer mogelijk deze druk te weerstaan. Zbigniew Bujak, de voorzitter van Solidarnosc in de regio Warschau, was een van de leiders die besefte dat een vastberaden strijd geboden was tegen de tactiek van de overheid inzake de economische hervormingen en de verkiezingen.

We zijn er zeker van dat dit de enige weg is die we kunnen kiezen. Als we verliezen, kan de situatie er moeilijk nog slechter op worden dan die al is, maar we zullen in ieder geval in een betere positie verkeren, dan als we toegeven. Andrzej Slowik had een soortgelijke analyse van de situatie. Na de massale bijeenkomsten in de 12 grootste fabrieken van Lodz, waarbij de arbeiders duidelijk hun steun betuigden aan de actieve staking en aan de formering van arbeiders zelfverdedigings wachten, vertelde hij mij op 9 december: We sloten toen een compromis, waarbij we de algemene staking afgelastten.

De huidige situatie is nu opnieuw in een revolutionaire fase gekomen. Als we nu niet dienovereenkomstig handelen, dan verraden we de arbeidersklasse die niet langer meer kan wachten. Zij weet immers, dat de autoriteiten de samenleving in een crisisstadium willen houden, al was het alleen maar om haar privileges te redden en haar eigen belangen te verdedigen. Dat hebben de arbeiders van de fabrieken me vandaag zelf verteld.

Ik beschouw dat als een mandaat en op deze basis moet ik naar Gdansk. Er bestaat geen ander alternatief: In Lodz besloot men tot actie over te gaan om de bureaucratie haar economische macht te ontnemen en om een systeem van arbeiders zelfbeheer met revolutionaire middelen in te stellen.

De eerste actieve staking in het land zou op 21 december in onze regio uitgeroepen worden, de arbeidersklasse zou de controle ter hand nemen over productie en distributie. En tegelijk zouden er arbeiders zelfverdedigings wachten in de fabrieken worden ingesteld. Bovendien waren we begonnen de kwestie van de sociale prioriteiten en van een rationele energiedistributie voor de industrie te onderzoeken.

De bond nam maatregelen om de controle over het energienet van de regio over te nemen. Dit was een belangrijk element bij de voorbereiding van een regionale actieve staking. De stemming van de arbeiders kwam tot uiting in het communiqué van 8 december van het Centrum voor Sociaal en Beroepsonderzoek te Lodz: Bij de vormen van confrontatie wordt het vaakst de actieve staking genoemd.

Binnen de regionale leiding van Solidarnosc was men ervan overtuigd, dat de oproep tot een algemene actieve staking geen steun zou vinden bij de meerderheid van de nationale leiding van de vakbond. Er werd besloten, dat, in geval Andrzej Slowik weerstand zou ontmoeten, hij de KK om groenlicht zou verzoeken voor een actieve staking in zijn eigen regio. Door de economische macht over te nemen, zouden de arbeiders de nodige krachten hebben kunnen verzamelen om het vraagstuk van de politieke macht op te lossen.

De groei van het arbeiderszelfbeheer met revolutionaire acties, zou de aanzet hebben gegeven tot de ontwikkeling van lokaal en territoriaal zelfbeheer en daarmee tot het losmaken van de energie van miljoenen mensen. Dit zou tevens een hechte basis geven aan de eis voor vrije verkiezingen. Zou de krachtsverhouding gunstig genoeg blijken uit te vallen voor de oplossing van het probleem van de politieke macht, dan zou dat kunnen leiden tot een uitbreiding van de dubbele macht.

De nationale Kommissie KK gaat in overleg met de Nationale Federatie van Zelfbeheersraden KZ-KFS een integraal voorstel voorbereiden van wetsontwerpen en andere juridische regels inzake de economische hervorming. Het voorgestelde economische model zal dan via een referendum worden voorgelegd in de fabrieken om zo snel mogelijk de steun van de samenleving te verkrijgen.

Tijdens de algemene staking maakt de vakbond een begin met de invoering van de economische hervorming. Dit wordt centraal gecoördineerd door een Nationale Sociaaleconomische Raad, door de bond als voldongen feit in het leven geroepen. De bond verklaart de staking voorbij, als de economie op alle niveaus in overeenstemming met de nieuwe beginselen begint te functioneren. De verwerkelijking van genoemde doelstellingen zal slechts mogelijk zijn als de bond toegang heeft tot de massamedia.

De KK zal een actieve staking uitroepen bij radio en tv, de kranten, de grafische bedrijven en in het transport- en distributiewezen van de pers, zodat deze communicatiemiddelen ten dienste komen van de samenleving. De nationale staking die is aangekondigd in het communiqué van 3 december van het Presidium van de KK, zal worden afgelast indien de autoriteiten van de Volksrepubliek Polen afzien van hun voornemen zichzelf speciale volmachten te verlenen.

Los van wat er verder gebeurt, zal de KK haar inspanningen opvoeren om de hervorming te verwezenlijken, waarbij ze afziet van de tot nu toe gevoerde ondoeltreffende politiek van concessies en compromissen. Alle onderhandelingen tussen de vakbond en de autoriteiten moeten van af nu rechtstreeks op de tv worden uitgezonden. Severyn Jaworski uit Warschau verklaarde zijn steun aan actieve stakingen als voortzetting van de algemene staking die de bond zou moeten uitroepen bij de uitroeping van de staat van beleg: Tijdens de sit-in stakingen moet direct worden begonnen met de organisatie van actieve stakingen.

Hoewel die niet over speciaal materiaal kunnen beschikken, zullen we ze toch zeker nodig hebben. Die kunnen een kracht vormen, waar de op confrontatie uit zijnde extreme groepen rekening mee moeten houden. Volgens haar moest de bond haar werkzaamheden richten op de strijd voor de komende provinciale- en gemeenteraadsverkiezingen [noot van de vertaler — Een referendum in juni maakte een eind aan de senaat, zodat de Sejm parlement sindsdien maar één kamer kent.

En het enige positieve gebaar dat het mogelijk maakt haar historische missie te volbrengen, is het uitschrijven van vervroegde verkiezingen. Maar daar kunnen we nauwelijks op rekenen. Daarom moeten we die verkiezingen zelf organiseren, zonder Sejm en autoriteiten.

Onze bond heeft samen met iedereen en alle organisaties maar één aspiratie: De gematigde stroming kwam met een heel andere tactiek op de proppen. Haar belangrijkste woordvoerder was Jan Rulewski, voorzitter van de regio Bydgoszcz. Volgens hem waren samenleving en overheid een confrontatiefase ingegaan, die zich verscherpt had sinds augustus Terwijl hij zich probeerde te beroepen op de arbeiders die steeds nadrukkelijker riepen om vrije en vervroegde verkiezingen voor de Sejm, verklaarde Jan Rulewski: Maar bij wijze van tactisch spelletje moet dit referendum niet alleen vragen bevatten over zelfbeheer.

Het moet ook laten zien, of de samenleving zich uit wil spreken voor een motie van vertrouwen in het bestaande systeem van vertegenwoordiging, in de Sejm, de regering en in het huidige systeem van machtsuitoefening in ons land. Zou daarentegen het referendum een motie van wantrouwen in bestaande systeem opleveren, dan zou Solidarnosc op die basis een algemene staking moeten uitroepen. De taak van deze regering zou liggen in het organiseren van vrije verkiezingen voor de Sejm en andere vertegenwoordigende organen, wat neerkomt op de instelling van soevereiniteit van het volk.

De door de regio Bydgoszcz voorgestelde tactiek kende een aantal zwakke punten. Allereerst ging ze niet uit van een analyse van de concrete politieke situatie in tegenstelling tot de benadering van de afgevaardigden van de regio Lodz.

Volgens deze laatste was het uitgangspunt het bestaan van een direct revolutionaire situatie, van waaruit de activiteit van de bond bepaald moest worden. Onduidelijk was hoe de macht uit handen van de bureaucratie gegrepen kon worden zonder dat het tot een directe confrontatie zou komen, zonder een kwalitatieve sprong in de ontwikkeling van een tegenmacht van de maatschappij zoals die belichaamd werd in Solidarnosc.

Een passieve staking, zelfs een algemene, zou dit probleem niet kunnen oplossen. De radicalere stromingen verwierpen weliswaar de parlementaire democratie niet, maar spraken zich uit ten gunste van een combinatie ervan met een echte radendemocratie.

Het gevoel van macht die uit de massabeweging voortkwam, was zo groot, dat zelfs de meest politiek bewusten slachtoffers waren van de illusie, dat deze macht volstond om het leger te neutraliseren en dat het probleem van de confrontatie nog niet aan de orde was. Deze illusie zou Solidarnosc en de gehele massabeweging een paar uur later duur komen te staan. De KK nam geen enkele van de voorgestelde tactieken aan.

Het bleef bij een oproep voor een referendum over het systeem en de wijze van machtsuitoefening, hetgeen verenigbaar was met alle naar voren gebrachte tactieken. Het debat over hoe het machtsvraagstuk tot een oplossing gebracht diende te worden bleef open. Zo nam Solidarnosc een defensieve positie in op het tijdstip dat zij en de hele samenleving bedreigd werd met een aanval van de autoriteiten, op het moment, dat het duidelijk was, dat degene die het initiatief nam en de eerste klap zou uitdelen, het voordeel zou behalen in de confrontatie.

De arbeidersraden moesten indirect gekozen worden, niet door het voltallige personeel maar door een plenaire vergadering van afgevaardigden. De afgevaardiging hield in, dat de arbeidersraad van de onderneming gevormd wordt door vertegenwoordigers van de arbeidersraden in de afdelingen. Robotnik De arbeider , nr. Jacek Kuron, in oprichter van het Comité ter verdediging van de arbeiders KOR en daarna raadgever van Lech Walesa in Solidariteit heeft uit de gevangenis van Bialoleka, waarin hij sinds de machtsgreep van de Poolse generaals geïnterneerd is, een in februari opgestelde en in Le Monde van 31 maart jl.

Het document dat wij hieronder afdrukken en dat talrijke voorstellen bevat die een richtlijn geven voor de krachten, die zich verzetten tegen de bureaucratische repressie, is de samenvatting van de politieke denkbeelden van een van de stromingen van het verzet. Jacqueline Allio reageert op de stellingname van Kuron. Deze artikelen verschenen eerder in Inprecor van De toestand van onze economie gaat iedere beschrijving te boven. Als we de aanstichters van de coup, die beweren dat zij zijn opgetreden om de economie te redden, mogen geloven, kan men slechts constateren dat de operatie geslaagd is, maar dat de zieke eraan is gestorven.

In dit tempo belanden we over enige maanden onder nul. Statistieken kunnen gemakkelijk verbeterd worden. Kan men ook de economie verbeteren en haar doodsstrijd tegenhouden? Het antwoord van deze vraag hangt af van de interpretatie van de oorzaken van de catastrofe. Daaronder rekent men in het algemeen de ontmoediging van de arbeiders, de informatieblokkade door de staat van oorlog en de westelijke sancties. Deze drie oorzaken zijn zo duidelijk dat zij een andere, de belangrijkste, versluieren.

Het instorten van onze economie dateert niet van december en ook niet van augustus Wie erover durfden spreken voorspelden het vanaf Vanaf augustus waren alle competente personen het erover eens dat ons maatschappelijk en economisch leven door het falen van het gecentraliseerde beheer, het enige middel om de maatschappelijke activiteit te organiseren, dodelijk ziek was.

De maatschappelijke krachten hadden geen enkele invloed op de ontwikkeling en de doelen ervan. Daar is de ziekte begonnen. Een hervorming van de economie en van de staat zou deze stand van zaken radicaal moeten veranderen. Welnu, vanaf 13 december wordt het land, wat ook de verklaringen en zelfs de bedoelingen van de putschisten mogen zijn, militair geregeerd.

Daardoor is het gehele sociaaleconomische leven onderworpen aan de bevelen van een centrale staf. De gehele actieve bevolking moet de orders uitvoeren en verslag doen over de situatie. Dat is misschien een goede techniek om oorlog te voeren, maar zeker de slechtste om het maatschappelijke leven te leiden. De oorzaken van de dodelijke ziekte die aan ons knaagt zijn zo tot een karikatuur verscherpt. Zelfs indien een wonder zou gebeuren, indien de Polen zich ongeremd in het werk zouden storten en indien de kredieten van het Westen de toppen van het tijdperk van Gierek zouden bereiken, dan zouden de resultaten ervan in elk geval verspild worden met een snelheid die recht evenredig is met de militarisering van ons leven.

De maatschappij leeft in een staat van oorlog. Degenen die de oorlog uitgeroepen hebben ontveinzen zich niet, dat zij haar tegen de maatschappij voeren. Dankzij de buitengewone discipline van de Polen, hebben we tot nu toe bloedige botsingen op grote schaal kunnen vermijden. De terreur, de bedreigingen en de wanhopige oproepen tot kalmte zijn de enige taal die het regiem in stand houdt. Wat bereikt zij daardoor en wat kan zij bereiken? De wanhoop en de haat van allen; de angst en de onderwerping van sommigen; de vastberadenheid en de strijdwil van anderen.

De macht kan niet rekenen op de angstigen: De vastbeslotenen zullen strijden. Naarmate de repressie ruwer zal zijn, zullen zij vastbeslotener strijden.

De achteruitgaande economie zal honger en ellende met zich meebrengen. De rijen van de vastbeslotenen zullen er door groeien. Wat de bezetters niet erg aanlokt: De annexatie verstoort het maatschappelijke en economische patroon niet. De verwijzingen naar de allereerste naoorlogse jaren missen elke grond. In die periode verdedigden en verwerkelijkten de communisten ten dele het programma van de gehele Poolse democratie, met inbegrip van dat van de boerenpartij. Het land werd weer opgebouwd.

De westelijke gebieden werden aangepast. Daarom was er niettegenstaande een georganiseerd verzet, geen staat van oorlog, maar waren er integendeel, bepaalde niet te verwaarlozen democratische vrijheden. Het voorbeeld van Hongarije na is droevig. Dat land had een aderlating ondergaan en de mensen die er het maatschappelijk leven moesten herstellen waren niet de oorzaak van de aderlating.

Geweld roept geweld op. De ongeduldigsten, de minst evenwichtigen zullen tot terreur geneigd zijn, een tweesnijdend zwaard. Terreur roept terreur op, maar de spiraal van de terreur kan niet door de terreur gestopt worden. Wie wind zaait zal storm oogsten. Het gehele Sovjetblok is door de Poolse gebeurtenissen diep geschokt. De dodelijke ziekte, waarover ik gesproken heb, is het ergst in Polen, maar zij knaagt aan alle leden van het blok.

Naarmate de economie moderner wordt stijgen de verlangens van de maatschappij en haar deelneming aan de internationale arbeidsdeling. De eisen van de bewapening dwingen de landen van het socialistische blok hun economie te moderniseren. In een ziek organisme betekent modernisatie massale investeringen, terwijl de efficiency stagneert, dus vermindert. Vandaar de groeiende afhankelijkheid tegenover het Westen en de steeds scherpere maatschappelijke conflicten.

Deze machthebbers hebben goede redenen de Poolse besmetting te vrezen. Maar ze hebben zich blijkbaar verrekend. De sancties hebben de samenwerkingsmogelijkheden met het Westen beperkt, zonder welke de economie van het blok niet normaal functioneren kan, omdat het gewicht van de steeds duurdere bewapening van nu af reeds boven zijn krachten gaat. Door de ineenstorting van de Poolse economie is een belangrijke schakel van de economische samenwerking van het blok gebroken.

De landen van het blok zijn echter toch verplicht Polen te helpen. Ze zijn er echter nauwelijks toe in staat. Hun volkeren moeten de last van de hulp dragen, die bovenop de last van een crisis komt, die in elk geval zich gaandeweg verscherpt. Het maatschappelijk geduld heeft echter zijn reeds zichtbare grenzen bereikt. Kan de Poolse maatschappij wachten op de doodstrijd van het imperialisme?

De Tsjechen hebben praktisch geduld gehad tot het einde van de Duitse bezetting, maar de oorlog voltrok zich, niet zonder hun deelname, voornamelijk buiten hun grondgebied en iedereen wist waarop men wachtte.

Nu voltrekt de oorlog, ja er is oorlog, zich in Polen en doodsstrijd van het imperialisme is slechts een voorspelling. Geen oproep kan de jongeren tegenhouden, die vechten willen.

Als die afdoende is om de jongeren andere strijdvormen te verbieden, dan zal zij hen in het slop van het terrorisme drijven. Geen enkele oproep zal hun wanhoop en hun haat, dat explosieve mengsel, kunnen verminderen.

Het oproepen zich van bepaalde acties te onthouden, waaraan zelfs de hoogste autoriteiten meedoen, kan slechts doeltreffend zijn, als men andere wegen aangeeft om de crisis op te lossen. De bezetting heeft een streep gezet door elke mogelijkheid van vreedzame acties. Zij zet zelfs een streep door de zin van nauwgezette arbeid.

Zolang de bezetting duurt ligt in de macht van niemand de vrede in Polen te garanderen. Alleen het regiem is daartoe in staat door een compromis met de maatschappij te sluiten, of de maatschappij door het regiem omver te werpen.

In het tweede geval staan we tegenover de militaire Sovjetmacht. De nationale samenwerking is een voorwaarde sine qua non voor de vrede. Om dat te bereiken moeten alle burgers het tenminste over enige waarden en enige basisdoelen eens zijn. Sedert augustus is het Poolse volk eensgezinder dan het ooit geweest is. Onze problemen kwamen voort uit de Sovjetdreiging, die de maatschappij dwong af te zien van een wezenlijk deel van haar aspiraties.

Wij discussieerden over de omvang en de inhoud van dat deel. Wij streefden naar een compromis met de lieden die, in Polen, de belangen van de USSR vertegenwoordigen. In naam van dit compromis aanvaardden alle Polen de beslissende rol van deze lieden in de leiding van de staat. Wij wilden slechts hun daden controleren en de maatschappij een werkelijke deelname aan de wezenlijke beslissingen verzekeren. De lieden van de USSR wilden geen compromis.

In plaats van aan het hoofd van de natie een, al was het maar een beetje, democratische staat op te bouwen, vernielden zij de economie en de administratie. Na 13 december hebben zij hun werk voltooid door alle voor een maatschappelijk compromis noodzakelijke voorwaarden te vernietigen.

Maar de bezetting zal, als zij doorgaat, onvermijdelijk het regeringskamp naar de catastrofe leiden. Als er in dit kamp lieden zijn met verantwoordelijkheidsgevoel, zullen zij zich afvragen of het initiatief voor een compromis voor hen even tragische consequenties zal hebben.

Deze vraag is niet ongegrond. De Poolse maatschappij heeft goede redenen de bezetters rekenschap te vragen. Maar het episcopaat spreekt zich uit voor een compromis, en dat heeft in Polen een enorm gezag. Het zal gesteund worden door de meerderheid van de leiding van Solidariteit, door de mensen van de wetenschap en de cultuur, kortom door al degenen wier stem in Polen telt.

Een nog belangrijker feit is, dat het initiatief tot een compromis het regeringskamp een maatschappelijk mandaat zou geven, dat hem sedert ontbroken heeft.

Dat zou zeker een riskant initiatief zijn, maar de bezetting is zelfmoord. Een massaal en goed georganiseerd verzet is de enige kans voor de Polen. De kracht van de bezetter berust op zijn vermogen de maatschappij te ontwrichten en snel kleine militaire eenheden voor het herstellen van de rust te laten optreden.

In tegenstelling tot de periode van voor augustus moeten we ons dus concentreren rond een centrale kern en een absolute discipline daar tegenover tonen. Er moet een doeltreffend informatienet gevormd worden, al weten wij dat het op het beslissende moment geblokkeerd kan worden.

De concrete doelen en de werkwijze van de beweging moeten allen bekend zijn. De activiteit van de beweging beperkt zich, buiten het geven van informatie, vandaag tot manifestaties, die gaan van pamfletten en leuzen op muren tot korter of langer durende stakingen via verschillende vormen van collectieve manifestaties.

Al deze vormen zijn van grote betekenis voor de ondersteuning van het moreel van de natie en kunnen druk uitoefenen op eventuele voorstanders van een compromis in het regeringskamp.

Een uiterste drukmiddel, onze laatste kans, zouden algemene stakingen zijn. Maar wij moeten er ons rekenschap van geven, dat al deze verzetsvormen een manifestatie van nationale gezindheid vormen tegenover lieden die zich vrijwillig tegenover de natie verheven hebben.

Als we niet verder gaan en als de voorstanders van een compromis in het regeringskamp zich niet laten gelden, zullen we de catastrofe niet vermijden. Binnen een tiental weken een beetje vroeger misschien, of een beetje later — zal het een of andere plaatselijke incident in een oproer ontaarden, dat het gehele grondgebied zal omvatten. De macht van de bezetter zal wellicht omvergeworpen worden, maar tegen de hoogste prijs en tegen het hoogste risico, dat van een Sovjetinterventie.

De leiding van het verzet moet de maatschappij dus zowel voorbereiden op grotere concessies met het oog op een compromis met de macht als op liquidatie van de bezetting door een georganiseerde massaopstand. Ik denk dat een dergelijke opstand de vorm kan aannemen van een gelijktijdig offensief tegen alle machtscentra en informatiecentra in het hele land. De machthebbers moeten weten dat zij slechts een sterk beperkte tijd hebben om het initiatief tot een compromis te nemen.

In afwachting van het ergste moeten wij vandaag alles doen om de Sovjetleiding te doen begrijpen dat, met een minimum van goede wil van hun kant, een nationale saamhorigheid van de Polen — zij het zonder de deelname van de huidige leiders van dit land — de militaire belangen van de USSR niet zal bedreigen en slechts gunstig kan zijn voor haar economische belangen. Ik beweer niet dat een georganiseerde opstand van onze natie, gepaard gaande met een verklaring van goede wil ten opzichte van de USSR, ons de veiligheid van de kant van deze macht zal garanderen.

Ik beweer slechts dat een dergelijke opstand, als de bezetting voortduurt, het risico tot een minimum zal beperken. Gedurende tal van jaren ben ik voorstander geweest van het afzien van elk geweld.

..



Sperma slikken film lekker geil kutje neuken

  • Club jacqueline loon op zand escort markt
  • Sexcontact zeeland neuken in hengelo
  • In Lodz was het zonder meer zo dat de druk voor invoering van het arbeiderszelfbestuur van de arbeiders kwam en niet van de intellectuelen.





Date met shemale oudere vrouw zoekt sexdate